Showing posts with label මට හිතුනේ මෙහෙමයි.. Show all posts
Showing posts with label මට හිතුනේ මෙහෙමයි.. Show all posts

Friday, February 10, 2012

ලේ බින්දුව සහ ලියුම් කවරය

මම බ්ලොග් ලියන්න පටන් ගත්තේ සඳරුගේ හිස් අහස බ්ලොග් එකේ තිබුන පොස්ටින්ග් එකක් අහම්බෙන් කියවල. එක මට කොහොම කියවන්න අහුවුනාද කියලනම් මතක නෑ. නමුත් මං බ්ලොග් ලියන්න පටන් ගත්තේ ඊට පස්සේ තමයි..පස්සේ එකකට එකක් සම්බන්ධ තවත් බ්ලොග් අඩවි ගණනාවක් කියවන්න පුළුවන් වුනා. ඉතින් මමත් ආසාවට බ්ලොග් එකක්  පටන් ගත්ත.  එදා ඉඳන් අද වෙනකම් මට උදවු කරපු අය ගොඩාක් හිටිය. දැනටත් ඉන්නවා. නොදන්න දේවල් කියල දීල අඩුපාඩු පෙන්නලා දීල බ්ලොග් එක ලියන්න දිරිය දෙන අය බොහොමයි. ඒ අතරින් කමෙන්ට් දාල හිතට හයියක් වෙන අයත් බොහොමයි.  ලියපු ලිපියකට වැටෙන එක කමෙන්ටුවත් මට මහමෙරක් වටිනවා. බ්ලොග් ලියන උදවිය එකට සාක්ෂි.... මම මට උදව් කරපු කරන මේ ඔක්කොම අය හදපිරි ආදරයෙන් මතක් කරනවා. නම් වශයෙන් කියන්න ගියෝතින් නම් ගොඩක් කියන්න වෙනවනේ. බැරිවෙලාවත් අතපසු වීමක් වුනොත් හිතටත් හරි මදී.

හරි ඉතින් ස්තුති කතාව අවසන් කරලා කම්මැලි කමට අලුතෙන් පොස්ට් එකක් ලියන්න කියල හිතුන. ලියන්නේ මොනවද කියල හිත හිත ඉන්නකොට මෙතෙක් අපු පාර මතක් වෙලා තමයි කලින් ටික කීවේ.


ඕනේ මගුලක් වෙන්න කියල අද මගුල් ගෙවල් ගැන කතා කරනවා.
ඕනෙම පෙම්වතෙක් පෙම්වතියක් හීනමවන්නේ මෙන්න මේ දවස එනකම්. ජයටම මගුල් ගේ ගන්න තමයි ගොඩක් අය හීන මවන්නේ. ඉතින් මේක හැබෑ කරගන්න වෙන්නේ බොහොම සුළු පිරිසකට උනාට යාන්තමින් හරි මගුලක් ගන්න ඕනේ කියන  එක ඕනෙම ප්‍රේමවන්තයෙක්ගේ අරමුණක්.


අද වෙනකොට මගුල් ගෙදර සාම්ප්‍රදාය වෙනස් වුනත් ඉස්සරනම් අපේ ගම් වල උදවිය දවස් හතම අහල ගම් හතටම  කියල මගුල් කැවයි කියල තමා මම අහල තියෙන්නේ. රබන් ගැහිලිද අරවද මේවද ඉවරයක් නෑලු... ඔහොම දවස් හතම මගුල් කාල පහුවදාම දමල ගහල යන කතාත් අහල තියනවා. ඒ අර ලේ බින්දුවේ සීන් එක හන්ද.. මොකද ඉස්සර මිනිස්සු මේවගේ මත මහා ඉහමුදුනින් පිළිගත්තා. අදටත් නැත්තේම නෑ කියන්න බෑ. කොච්චර හොඳට මගුල කරලත්  පහුවදාම දෙන්නා තමන්ගේ ගෙවල් වලට යනවා දෙපැත්තේ නෑදැයින්ට  හොඳට බැනගෙන.. සුදු රෙද්දක සටහන් වෙන ලේ බින්දුවක් කරන හදිය.. මම දැක්කා මේ කතාව ගොඩක් බ්ලොග් වලත් ලියවෙලා තියනවා.  ජීවිතේට වඩා නම්බුව ඔලුවේ තියාගෙන ඉන්න අනුවන පුස් මත විශ්වාශ කරන අජපල් මිනිස්සු හින්ද  තමා මේවා වෙන්නේ, .  තමන්ගේ පුතා බැඳපු කෙල්ල කන්‍යාවියක් නොවන එක ගමටම කීම නම්බුකාර වෙන්නැති ප්‍රශ්නේ හෙමින් සීරුවේ 
විසඳගන්න එකට වඩා...  එක හන්ද වෙන්නැති ප්‍රසිද්ධියේ ගමටම ලේලි පිරිසිදු නෑ කියල කියන්නේ. නම්බුව බම්බුව තමයි. මේක එක කතාවක්. තවත් කතාවක් කියන්න තියනවා.


මම දන්නේ නෑ මේ චාරිත්‍රය කොහෙන් කොහොම අවාද කියල. කොහොම වුනත් මේක පටන් ගත්තු කෙනා නම් කරලා තියෙන්නේ වස වැරද්දක්.. සමහර මගුල් ගෙවල් වල ලියුම් කවර තියල වෙනමම මේසයක් තියනවා... තව පෑනකුත් තියනවා. ඉතින් මගුල් ගෙදර යන කෙනා කාල බීල නටල ඉවර වෙලා අර ලියුම් කවරේට කීයක් හරි දාල තමන්ගේ  නමත් ලියල දෙපාර්ශවයෙන් අදාළ කෙනෙක්ගේ අතට දීල සුබපතල යනවා.. අලුත බැඳපු ජෝඩුවට මතක හිටින්න තෑග්ගක් දුන්නට එකේ කිසිම වැරද්දක් නෑ. මම කියන්නේ මේ වගේ මුදල් තෑගී දෙන එකෙන් හැඟවෙන යටි අර්ථ තියනවා කියලයි .


1. මගුල් ගෙදර කරන අය, ඒ කියන්නේ මනාලිගේ පාර්ශවයයි මනමාලයාගේ පාර්ශවයයි මගුලේ වියදම් කටයුතු පියව ගන්න මගුල් ගෙදර සහභාගී වෙන උදවියගේ උදව්ව බලාපොරොත්තු වෙන බව.

2. මගුල් ගෙදර එන කෙනා නිකන් කාල එන එක හරි නෑනේ කියල තමන් කාපු ප්ලේට් එකේ ගාන ගෙවන එක

ඉතින් හිතන්න මගුලක් කනවා කියන්නේ දෙන්නෙක් අතිනත ගැනීමේ ප්‍රීතිය සමරන්න තම  තමන්ගේ නෑදෑයින්ට අසල්වැසියන්ට සංග්‍රහ කරන එකනේ. (ආගමික චාරිත්‍ර වාරිත්‍ර වෙනම කතාවක්) ඉතින් මේ මුදල් තෑගී දෙන එකෙනුයි ගන්න එකෙනුයි අමුතුම සමාජ සම්මතයක් ගොඩනැගෙනවා නේද..?

මගුල් ගෙදර යන කෙනා ගෙදර තව කීප දෙනෙක් යනවනම් ඔක්කොම එක්ක කන ප්ලේට් ගානට (පිඟන්) ගාන හදල තමා අය ලියුම් කවරේට දාන්නේ.


"අපි දෙන්නම යනවනම් 2000 වත් දෙන්න වෙයි." පුතාලත් අවොත් තව 1000ක්වත් දෙන්න වෙයි"

ඔන්න ඔහොමමයි අපේ ඇත්තෝ හිතන්නේ.

මගුල් ගෙදර ප්ලැන් කරන අය හිතන්නේ

"එන කෙනෙක් 1000 ගානේ වත් දුන්නොත් කෑම ටිකේ වියදම යාන්තම් ශේප්"

අද තියන ජීවන රටාව අනුව එහෙම හිතන එක අසාධාරනත්  නෑ. නමුත් මගුලක සැබෑ අර්ථය එයද. ?

මා සහභාගී වූ එකම එක මගුල් ගෙදරක ඇරෙන්න මම මේ ඉහත කිව දේ නම්  වරදින්නේ නෑ.

මා කලින් විශේෂ කොට කිව මගුල් ගෙදර උදවියට අපේ තාත්තත් අර විදිහට ලියුම් කවරෙක දාල සල්ලි දෙන්න යනකොට මනමාලිගේ තාත්ත කීවේ

"මගේ දුවගේ මගුල  මුල් කරගෙන, එන අයගෙන් සල්ලි ගන්න මම බිස්නස් එකක් වත් හෝටලයක් වත් නෙමෙයි කලේ, මගුලක් කෑවේ.......................". "සන්තෝසෙට අහල පහල ඔක්කොටම කෑම වේලක් දීල ඒ කෑම පිඟානට සල්ලි ගන්න මම කැමති නෑ" තරහ වෙන්න එපා.

කියල බොහොම ආඩම්බරෙන් කිව.

එදා ඉඳන් අපේ ගෙදර උදවියත් මගුල් ගෙදර ලියුම් කවර සම්ප්‍රධාය තේරුම් ගත්ත.  ඒ වෙනුවට මොකක් හරි තෑග්ගක් ගන්න පුරුදු වුනා...

ඉතින් හිතන්න, අපට තව හිතන්න කොච්චරදේ නම් තියනවද? 

Friday, February 3, 2012

අහක ඉන්න නයි රෙද්ද අස්සේ දාගැනීම හෙවත් ඇදගෙන නෑම.

  අපේ සමහර කොල්ලෝ කෙල්ලෝ අහක ඉන්න නයි රෙද්ද අස්සේ දාගෙන ඒ කියන්නේ අහක තියන ගිනි ගොඩවල්  වලට පැනල මුළු අත්මේම පුච්චගෙන දුක් විඳින කතා ඔබ කොතෙකුත් අහල ඇති. ගොඩක් වෙලාවට ඔය ගොල්ලොත් මේවගේ සිද්ධි වලට මුහුණ පාල ඇති...
මේවගේ සිද්දි වලට සමහරු ඔබව පොළබවද්දී  ඔබගේ බුද්ධිමත්කම නිසා ඒවාට සම්බන්ධ නොවී ඉන්න තරම් ඔබ වාසනාවන්ත වෙන්න ඇති. නැතත්  ඔයාලගේ යාළුවො හරි මේ වගේ අත්දැකීම් විඳලා ඇති. මේවගේ දේකට ඔයා හෝ ඔයාගේ යාළුවා සම්බන්ධ වුනා නම් ඒ දේ වුනේ කොහොමද.?

එක්කෝ හැඟීම් වලට වහල් වෙලා හරි, වෙන කරන්න දෙයක් නැතුව හරි, ඔන්න ඔහේ ආතල් එකට ජොලියට කරනවා කියල හිතල හරි නෙමෙයිද.

දන්නෙම නැතුව ඔබ අපි වෙන කෙනෙක්ගේ ගොදුරක් වෙලා. අන්තිමට සමාජෙට මුණ දෙන්න බැරුව අපු වලෙන්ම ගොඩ යන්න හිතාගෙන තව තවත් තව තවත් ඒ දේම කරනවා.

මම දන්නා මගේ එක යාලුවෙක් ඉන්නවා. වචනයේ පරිසමාප්ත අර්ථයෙන්ම කියනවනම් මිනිහ මහා "කුකුලා".. මොනවා හරි ජිල්මාට් එකක් දාල කෙල්ලෙක් නම් අල්ලගන්නවමයි. ඒ විතරක් නම් මදැයි. අන්තිමට කෙල්ලට නැති වෙන්න තියන ගොඩක් දේවලුත් නැති කරලා තමයි මිනිහ නවතින්නේ. පස්සේ මිනිහ නෙමෙයි අර කෙල්ලෝ දිහා ඇහැක් ඇරලා බලන්නේ. අයෙම ඉතින් තව ප්‍රාණයකට තමයි ඉව අල්ලන්නේ . මම කීප දවසක්ම මිනිහට කීවා,

"යකෝ ඕක නවත්තපන්.. කවද හරි උඹේ ළමයෙක්ට මෙහෙම දෙයක් වුනොතින් හෙම" කියල

මිනිහ මහා නක්කල් හිනාවක් දාල කියනවා " මම බඳින්නේ නෑනේ මචන්" කියල

බන්දින්නේත් නැත්තම් මේ මනුස්සය නටන නැටුම කීම ?


තවත් යාලුවෙක් හිටිය මිනිහ ඇම දාන්නේ මුණු පොතේ ඉන්න කෙල්ලොන්ට. මිනිහත් අරහෙම "චැට්" එකට සෙට් කරගෙන කොහොම හරි කෙල්ලෙක් නම් අමාරුවේ දානවමයි. මාසෙකට දෙකකට එකක් නැති වෙන්නේනම නෑ

කවුරු හරි හිතයි උඹට (මට) ඉන්නේ මේවගේ යාළුවො විතරද කියල.. අපෝ නෑ..
මේ ලෝකේ හැම කෙනාම එක විදිහේ නෑනේ. එකෙක්ට එකෙක් වෙනස්..  ජීවිතේ වගේ , ඇස් දෙක වගේ , පණවගේ ආදරේ කරන එක කෙල්ලෙක් විතරක් ආශ්‍රය කරන හොඳ යාලුවොත් ඉන්නවා. 
අපි කතා කර කර උන්නේ උන් ගැන නෙමෙයි.

සුළුතරයක්ව ඉන්න මේ අමුතු තාලේ කුකුලෝ කිකිලියෝ ගැන.


කොල්ලා මුණු පොතේ ප්‍රොෆයිල්එකට හෙන ලුක් එකක් තියන ෆොටෝ එකක් දාල තියනවනම් හරි කෙල්ල දනිස්ස උඩට වියතක් දිග කඩමාල්ලක් ඇඳගෙන සෙක්සි ලුක් එකකින් ඉන්න එකක් දාල තියනම් හරි ..... අන්න මාර කෑල්ල, මාර බඩුව..ෂාහ් මාර හැන්ඩි.....කොල්ලා....

මම නම් කියන්නේ මේකට "කැහිල්ල" කියල.  ගොඩක් අය නම් එක එක නම් වලින් මේක හඳුන්වනවා.. මෝල් අමාරුව. ගාය වගේ ඒවායින්..

හෙන පොෂ් ලූක් එකක් තිබුන පලියට, දවස් දෙකක් චැට් එකට ආව පලියට තමන්ගේ පෙම්වතා හෝ පෙම්වතිය තීරණය  කරන්න මේ සාධක විතරක් ඇතිද?
ගොඩක් කෙල්ලෝ විහින් තමයි අමාරුවේ වැටෙන්නේ.. මම අර කලින් කිවුව ෆේස්බුක් මල්සරාගෙන් දවසක් ඇහැවුව මන්


"අනේ බං ඉතින් උඹ දාන ටෝක් වලට කෙල්ලෝ උඹව හොයාගෙන එනවද බං"

"නැත්තම් යකෝ... කියන පරක්කුව විතරයි.....අහවල් තැනට අහවල් වෙලාවට එන්න කිවම ගානට ලස්සනට එතන"


සමහර කෙල්ලෝ (දුර පලාත්වල අය එන්නේ උදේ පාන්දරමලු, යාලුවන්ගේ පාටි, පන්ති වලට යනවා වගේ බොරු ගෙදරට කියලලු එන්නේ)


අනේ ඉතින් මේ කෙල්ලොන්ගේ දෛවය  චිත්රපටි ශාලාවක "බොක්ස්" එකක හරි කොහේ හරි අගුපිලක හරි විසඳෙන හැටි?


ආපු ගොඩක් කෙල්ලෝ කලිනුත් මේවගේ ගිහින් තියන අයලු.. ඒ උනාට ඉස්කෝලේ යන පුංචි කෙල්ලොත් මුගේ උගුලට අහුවෙනවා මං ඕනෙවටත් වඩා හොඳට දන්නවා.

මේ එන ගොඩක් කෙල්ලොත් ආදරයට කලින් රාගය ඉස්සරහට දාගෙන එනවයි කියල තමයි ඌ කියන්නේ.. "උගේ භාෂාවෙන්ම කියනවනම්  "ගොඩක් ඇම්ම තියන කෙල්ලොලු එන්නේ."


"ගලන ගඟෙන් දිය දෝතක් බිවට මොකද බං" මම දවසක් උට උපදෙසක් දෙන්න ගිහින් ඌ කියපු කතාවෙන් මට කට උත්තර නැති වුනා.

"උඹට ඔය පව් හොදගන්න ගලන ගඟක වතුරත් මදි වෙයි" කියල මම එන්න ආව.


අපි මේ කොහාටද යන්නේ.... ආදරයට කලින් රාගය මතු කරගෙන හැඟීම් වලට වහල් වෙලා හුදෙක් කය පමණක් සංසිඳුවන තරමට ආදරේ අද කිසිම වටිනාකමක් නැති,, ඇමක් විදිහට යොදා ගන්න තරම් ලෝකේ දරුණු වෙලා.

පාලු ගෙවල් වල, චිත්රපටි ශාලා වට, ලැගුම්හල් වල තම තමන්ගේ  ඉරණම ලියා ගන්න තරම් අපේ කෙල්ලෝ, කොල්ලෝ පව්කාරයෝ වෙලා.


ඉතින් ලෝක විනාසය අත ළඟ නොවේද?


Tuesday, January 31, 2012

ඔබිචුවරියේ යතාර්ථය හෙවත් මරණ දැන්වීමේ සත්‍ය

 "ඔබිචුවරී" (obituary) නොහොත් දන්නා සිංහලෙන් කිව්වොත් "මරණ දැන්වීම්" ගැන නොදත් අයෙක් නම් ඉන්න බෑ.  මොකද කෙනෙක් මිය ගිය විට පාරක් පාරක් ගානේ ලයිට් කණුවක් ගානේ බෝක්කුවක් ගානේ ඇලවෙන මරණ දැන්වීම් කලාව නොදත් කොල්ලෙක් කුරුට්ටෙක් මේ බ්ලොග් පිටු අතර නැති තරම්. නැති තරම් නෙමෙයි කොහොමත් නෑ.

කෙනෙක් මැරුණම "මරණය" අසල්වාසීන්ට දන්වන්න ලේසිම පහසුම ක්‍රමේ තමයි මේ මරණ දැන්වීම... අද මම මේ කතා කරන්න යන්නෙත් මේ එක්තරා විදිහක මරණ දැන්වීමක් ගැන තමයි.  සමහර විට මේ මාතෘකාව බ්ලොග් පිටුවල ලියවෙලත් නැතුව ඇති. ලියවෙලා  ඇත්නම් සමාව අයදිමි. මේ ලිපිය කියවල ඉවර වෙලා මට මේ ගැන තවත් අදහස් දෙන්න කියල මම අරාධනෙකුත් කරන ගමන් කතාව පටන් ගන්නවා. ඔබගේ ගල් මුල් වැනි වාග් ප්‍රහාරත් මම බලාපොරොත්තුවෙන් තමයි ලියන්න ගත්තේ.

අනම් මනම් කතා නැතුව කතාවට බහිමු ..."කෙනෙකුගේ මරණය" පුවත්පතක  දැන්වීමක් වශයෙන් පළකර කෙනෙක් මම ඉහත සඳහන් කල ප්‍රචාරණයම බලාපොරොත්තු වෙනවා. . මොකද බොහෝ දෙන පත්තර බලන අය නිසා. ඇත්ත වශයෙන්ම පිටරටවල ජීවත් වෙන නෑදෑයින් හිතමිතුරන් මෙන්ම මේ රටේ සම්බන්ධ කර ගත නොහැකි බොහෝ දෙනෙක් මේ දැන්වීම් ප්‍රයෝජනයට ගන්න බවක් තමයි පෙනෙන්නේ.  සමහර පුවත්පත් ආයතන මුදල් අයකර මෙන්ම තවත් සමහර ආයතන නොමිලයේ මේ මරණ දැන්වීම් ප්‍රචාරණය කරනවා.


ඇත්තටම මේ දැන්වීම පලකරන අය එනම් මරණ දැන්වීමේ අයිතිකරුවන්  "මරණය" දැන්වීමට නොහොත් ප්‍රචාරණයට අමතරව තවත් යමක් බලාපොරොත්තු වන බවයි මට හැඟෙන්නේ.  මොහොතක් සිතන්න....


"අසවලාගේ අසවලා වුද" "අසවලාගේ සහෝදරයා වුද", "අසවලාගේ නැන්දනිය වුද" "අසවලාගේ මාමණ්ඩිය වුද" "අසවලාගේ මුණුපුරා වුද"   යනුවෙන් සඳහන් කර තමන්ගේ වරිගේ ජීවත්ව සිටින නොසිටින බොහෝ දෙනෙක් මේ දැන්වීමට ඇඳාගෙන මොවුන් බලාපොරොත්තු වන්නේ කුමක්ද. පිටුව පිරෙන තරමට තමන්ගේ පරම්පරාව බලගතු බවද. ? නැත්තම් කුමක්ද ?

මියගිය පුද්ගලයාට සම්බන්ධ කමක් ඇති නමුත් මීට පෙර බොහෝ කලකට මිය ගිය පුද්ගලයෙක් එමෙන්ම බොහෝ දුර නෑදෑකමක් වේනම්, ඔහු මේ රටේ ප්‍රසිද්ධ පුද්ගලයෙක් නම්, රාජ තාන්ත්‍රිකයෙක් නම්, රටේ නම ගිය ආයතනයක සේවය කරනවානම්, විදේශ රටක සේවය කරනවානම්, අසවල් පාඨමාලාව හදාරනවනම්  ඔහුගේ පට්ටම් තානාන්තර මේ මරණ දැන්වීමට කුමකටද.?
මෙයින් මම අදහස් කරන්නේ මරණ දැන්වීම් වලින් සියල්ලම නෙවෙයි. නමුත්  90% පමණ මේ ඝනයට වැටෙනවා.


කෙනෙක්ට මේ තර්කයට විරුද්ධ වෙනවනම් එකම එක තර්කයකින් විරුද්ධ වියහැකියි. එයත් සඳහන් කරලම මම මේක අවසන් කරන්නම්..

එනම් කෙනෙක් මේ මරණ දැන්වීමට මේ මම ඉහත කියූ දේ ඇඳාගන්නේ බොහෝ දෙනාගේ දැනගැනීම පිණිසය කියල.
හරි එකත් ඇත්ත වෙන්න පුළුවන්.

"අනේ මේ අපේ කොම්පැණියේ අසවලාගේ අසවලාගේ අසවලානේ මැරිලා තියෙන්නේ."
"මේ කොම්පැණියේ නමවත් නැත්තම් කොහොමද අපි දැන ගන්නේ"
"යාලුවන්ගේ යාළුවො නැත්තම් කොහොමද දැන ගන්නේ"

හරි එකත් හරි.  මෙවන් විස්තර අඩංගු විය යුතුයි.  නමුත් සීමා සහිතව. මුළු පරම්පරාවේම පුද්ගලයින් මේ මරණ දැන්වීමට සම්බන්ධ කරගත යුතුද.  මෙසේ කිරීමෙන් ඉඩ අහුරන්නේ තවත් දැන්වීමකට තියන ඉඩ කඩ නොවේද.  (එයත් මේ ඝනයේම එකක් හෝ හුදෙක් මරණය පමණක් ප්‍රචාරණය කිරීමට ප්‍රකාශිත එකක් විය හැක)..

මරණ දැන්වීමකට මුවා වී තමන්ගේ වරිගේ ප්‍රදර්ශනය කරනවද. නැත්තම් දැන්වීමට අවශ්‍ය කරුණු පමණක් ඉදිරිපත් කර වරිගේ බෙරගන්නවද කියා අපි සිතිය යුතුද  නැද්ද?

Sunday, January 22, 2012

මට හිතුනේ මෙහෙමයි.

 මේක නම් මට හිතුන දෙයක්.
 
මම weekend  එකේ ගෙදර යද්දී තමා මේ සීන් එක වුනේ හොඳේ. කොළඹ ඉඳන් 57km  ඇවිත් යන වෙලාවම යනවා ඉතුරු 2km  යන්න. ඔය වෙලාවට තමයි බස් එකේ ඩ්‍රයිවර් එක්ක කෙළගන්න හිතෙන්නේ සින්දු කියන්න හිතෙන්නේ. [අනේ මගේ කට].
ඔන්න ඉතින් වෙලාව උදේ 8.15 ට ඇති.  මේ අහිංසක කොල්ලගේ බලාපොරොත්තු මල් පල ගැන්විලා ඉහේ මල පිපෙන සීන් එක උනේ මෙන්න මේ හෝරාවේදී. වෙන මොන මගුලක් වත් නෙමෙයි. private  බස්  කට්ටක් ස්ටෑන්ඩ් එකට අවා.. හොඳවයින් ඔක්ෂිජන් ටිකක් මගේ පෙනහළු වලට පුරෝගෙන නැග්ග බස් එකට. 8.20 යි වෙලාව, තවම එතනමයි. 8.35 යි. තවම එතන. අනේ ඉතින් 8.40 ට තමා ඩ්‍රයිවර්ට අක්සිලේටර පොල්ල  පාගන්න මතක් වුනේ. මම හිතුව අනේ මු අපි ගැන හිතල මේක කොරා කියල.   මොන........! පිටිපස්සෙන් ලංගමයක් දුම් දාගෙන එනවා. සෑම ක්‍රියාවකටම ප්‍රතික්‍රියාවක් තියනවා කියල 9 වසරේදී ඉගෙන ගත්ත දේ ඇස් පනාපිටම ගම්‍ය වුණා. [බර වැඩිද මන්ද] 
ප්‍රයිවට් බස් එක හැටට හැටේ එනවා.  දැන් මෙහෙම යන අතරමගදී සිරිතක් වශයෙන් මේ ගොල්ලෝ කවුරුත් මග තියන දේවාලෙට පඬුරක් දාල දෙවියන්ගෙන් ආශීර්වාදය හෙම අරන් තමයි  යන්නේ. බස් ඩ්‍රයිවර්ලා කොන්දොස්තරලා ඇරුනම ගොඩක් බෞද්ධයෝ මේ සිරිත කරන්න පුරුදු වෙලා ඉන්නවා.... ඇත්තටම එහෙම කලාම දෙවියන්ගේ ආශීර්වාදය ලැබෙනවා කියන එක කවුරුත් දන්නවා.
 
දැන් සීන් කොන් එක මේකයි.
 
මම යමින් හිටපු බස් එකත් "බ්රාස්" ගාල බ්රේක් පාරක් ගැහුවා,, දේවාලේ ළඟ පිං කැටේ ගාව.  කොන්දා [අපි මෙහෙම කියමු ආදරේට,,, කොන්දොස්තර නම දිග වැඩි හන්ද නෙමෙයි] දඩි බිඩි ගාල බස් එකෙන් පැන්නා. දුවල ගියා පිං කැටේ ලඟට,.. සෙරෙප්පු දෙක  බාගෙට ගලවාගෙන [ඊට වඩා හොඳයි සෙරෙප්පු දාලම ගියා නම්,] සාකුවෙන් කාසියක් අරන් පිං කැටේට දාල පට පට ගාල තුන් පාරක් වැඳලා ඒ වෙනකොට ටික දුරක් ගිහින් තිබුන බස් එකේ ආයේ එල්ලිලා සුපුරුදු කාරිය පටන් ගත්තා.
 
ඇත්තමයි මට නම් මේ සීන් එක දැකපුහම මෙහෙම එකක් මතක් වුණා..
 
මට නිකමට හිතුන අනේ දැන් මේ කොන්දා මොනවා ප්‍රර්ථනා කරන්න ඇත්ද පඬුර දාල කියල...
 
මට හිතුනේ මෙහෙමයි.
 
"අනේ දෙවියනේ වැඳ වැඳ ඉන්න වෙලාවක් නෑ... පිටි පස්සෙන් ලංගමේ එනවා.. පරක්කු වුනොත් අද ට්‍රිප් එකෙන් වැඩක් නෑ.. ඒක  හන්ද මට පට පට ගාල මේ පඬුර වෙනුවෙන් පිහිට වෙලා  ආශීර්වාදය දීල ඉස්සරහින් නගින්න ඉන්න ලංගමේ කෑලි ටිකත්  මේ බස් එකටම සෙට් වේවා........."
 
මට නෙවෙයි මේක දකින ඕන කෙනකුට එහෙම හිතෙන එකත් හිතෙනවා. ඒක මට ෂුවර්..
 
අනේ ඉතින් .... ජීවන තරඟය....මෙහෙන් මිනිස් ජීවිත... අරෙහෙන්  සදාචාරය මේ ඔක්කොම එකකට එකක් අනුගත වෙන දිනයක් නම් කවදා එයිද ?
 
අන්න එදාට ඔබෙත් මගෙත් රටෙත් අනාගතේ සුපිරිම සුපිරි වෙයි     
මම නොදැක්කට ඕවගේ දේවල් තව රටේ කොතනත් වෙනවා.
 
පඬුරක් නොදා හිතින් හිතුවත් ඇති පිහිට ලැබෙන්න කියල [ පඬුරු නොදැම්මට දෙවියෝ තරහ වෙන්නේ නෑ]

මෙහෙම කරද්දී ලැබෙන ආශීර්වාදෙත් නොලැබෙන ඒක අහන්නත් දෙයක්ද. ?
 
හිතන්න දේවල් ගොඩයි. ඉතින්  හිත හිත ඉන්නකෝ