Showing posts with label කොලුකම්. Show all posts
Showing posts with label කොලුකම්. Show all posts

Sunday, February 26, 2012

අපිත් ගියා හඳපානේ හොරපාරෙන් [1]

හඳපාන තරම් සෞම්‍යවුත් සුන්දරවුත් තවත් ආලෝකයක් මිහිපිට ඇත්දැයි මම නොදනිමි. එමෙන්ම රාත්‍රී අඳුර,  සැබැවින්ම සඳ එලියතුල ගැබ්ව ඇති අව්‍යාජ සුන්දරත්වය කවියන් කිවිඳියන් මෙතරම් ආදරයට උපමා කරගන්නෙත් ඒ නිසාම වෙන්නැති. වරෙක ඇය සඳ එලිය වෙයි. වරෙක ඔහු සඳ එලිය වෙයි. තවත් වරෙක සඳ එලිය මොවුන් දෙදෙනාගේම නිහඬ සාක්ෂිකාරයෙක් වෙයි. ඉතින් සඳ එලියට ලොබ බඳින්නට ඔබගේද මගේද හිත් ආසා නොකරන්නේ නම් පමණකි පුදුමේ. සඳ එලිය ගැන වර්ණනා, අටුවා ටීකා ටිප්පටිකා තවත් කීමෙන් පලක් නොවන්නේ යයි හිතෙන නිසා එවන් වූ සෞම්‍ය සුන්දර හඳ එළියේ මා විඳි ඒ කොමලියගේ සීතල පහසේ ඔබත් තවත් එක් සාක්කිකාරයෙක් කරන්නයි මේ සුදානම.

වර්ෂය...ඒකාන්තයෙන්ම 2010...... ඔව් 2010 තමයි.  ඒ උසස් පෙළ ඉවර වෙලා ගෙදර ඉන්න කාලේ 

ජීවිතයේ නිදහස්ම කාලේ උපරිමයෙන්ම විඳගෙන ඉන්න අපිත් හරියට ග්‍රීස්ම නිවාඩුවේ "මොණරනැටුම් ගලේ" අපි යවන පාට පාට සරුංගල් වගේ. ඈත ආකාහෙට ඉගිල්ලෙන්න වෙර දරන අපේ හිතුත් තේඩාව කඩාගෙන යන්න 
අපේ ඇඟිලිත් එක්ක පොරකන සරුංගල් වගේ. අපේ හිත් කොච්චර නම් නිදහස්ද. 
උක්ත ආක්‍යාත, ඇරිස්ටෝටල්ගේ දාර්ශනික පාඩම්, ප්‍රස්තුත, ග්‍රීක්ගේ වර්ගීකරණ 
මේ මොනවත් නැති හිත හරියට නිල් පාටට පායලා තියන අහස වගේ. මොනවයින් නම් බරක්ද.?

මේ මොහොතේ ඔබේ ඒ සොඳුරු කාල පරාසය ගැන මතක් වී ඔබේ හිතට මහා ලෝබකමක් දැනුනානම් මං අතිශයින්ම සාර්ථකයි. 
එසේ නොවුනා නම් දැන් මොහොතක් ඒ ගැන සිතන්න, අනිවාර්යෙන්ම ඔබේ හිතේ කොනක 
අමුතු දැවිල්ලක් හටගනිවී.
ඉතින් මං උත්සාහ කලේ මං එදා සිටි මානසිකත්වය යම් තරමකින්වත් ඔබට පහදලා දෙන්න. මොකද මේ කතාව අවසානයේ ඔබත් ඒ කතාවේ එක් සාක්කිකාරයෙක් වන නිසා.


අපි පොඩ්ඩක් අතීතයට යමු...
අපේ ගෙවල් තියෙන්නේ කැළණි ගං ඉවුරේ මේ ලෝකෙන්ම තියන ලස්සනම ලස්සන තැන. අදටත් මං හිතන් ඉන්නේ එහෙම. සමහර දාට හීනෙනුත් දකිනවා. පුංචි කාලේ ඉඳන් ගඟ අපේ ජීවිතත් එක්ක ගොඩක් කිට්ටුයි. දවල් 12.00 විතර ගඟට බහින අපි කොල්ලෝ කාන්ඩේ ගොඩ එන්නේ ඉතින් හවස 6.00 ත් පහුවෙලා. සීතල වතුර ඒ වගේම රත්තරන් පාට වැලි තලාව අපේ හිත්වලට ගෙවල් අමතක කරන මායාවක් වෙනවා. අපේ එල්ලේ ගැහිලි, ක්‍රිකට් ගැහිලි,  කොඩිගස් දැමිලි, අල්ලන සෙල්ලම්, කෙහෙල් කොට පාරු පැදිලි, ටැක්ටර් ටියුබ් සවාරි, මේ ඔක්කොම ගැන ඇහුවොත් ඒ රත්තරන් පාට වැල්ල අකුරක් නෑර කියයි. අවාසනාවට අද අපි අවාසනාවන්තයෝ වෙමු. ඒ කාලේ අපේ ගෙවල් ඉසව්වේ අපේ පුංචි කකුල් වලට නොපෑගුන වැලි කැටයක් නැති තරම් මයෙ හිතේ


නොවෙනස්වෙන එකම දේ වෙනස්වීම වුනත් කැළණි ගඟටත් ඒ ධර්මතාවය මේ තරම් ඉක්මනින් උදා වෙයි කියල අපි හීනෙකින්වත් හිතුවේ නෑ. බලු මස් පවා විකිනෙන වෙන්දේසි ඇති රටවල් තියන කොට, ගඟක මුහුදක තියන වැලිකැට රුපියල් සත මවන උල්පතක් නොවී තියේවිද? ඉතින් තන්හාකාර මිනිස්සු අපේ ගඟත් අල්ලාගෙන ඉවරයි. ධනවතුන්ගේ සල්ලි බලෙන් බැකෝ, ටැක්ටර් එක යුද්දෙට ඉවුරු සමතලා කරනවා. ඒ සල්ලි උල්පත ගොඩ දාන්න.

අපිත් ඒ කාලේ පුංචි කොලු ගැටව්.. මේ ව්‍යාපාරය ඉස්සෙස්ලම අපේ ගමේ ලස්සන තැන් ටිකෙන් ටික බිලි ගන්න පටන් ගන්නකොට (2000 අවුරුද්දේ) ඒ කියන්නේ මං පහ වසරේ. යෝධ බැකෝ ටැක්ටර් අපිට හරි අමුතු යන්තර සුත්තර, පස් කපන හැටි, ලොරි වලට පටවන හැටි, 
බැකෝ එකේ අයිය දාන වැඩ කිඩ ඕව තමයි වීරක්‍රියා. ඉතින් අපි අපේ කටවල් අරගෙන මේ වෙන්න යන වින්නැහිය ගැන හාන්කවිසියක්වත් නොදැන බලාන ඉන්නවා. ඉස්කෝලේ ඇරිලා ආවගමන් දුවන්නේ වත්තට. 
ඒ උදේ යනකොට ගමේ නොතිබිච්ච වෙනස්කම් දැකගන්න. 
දවසට දෙකට ගම එහෙම පිටින්ම කණපිට ගහල. 
අපි හැංගිමුත්තන් තිබ්බ කෝපි කැලේ දැන් හරියට කාන්තාරයක් වගේ. 
අදටත් නහයට කෝපි සුවඳක් දැනෙනකොට තැලිලා පොඩිවෙලා තිබුන අපේ කෝපි කැලේ මතක් වෙලා බඩ පපුව හෝස් ගාල පිච්චිලා යනවා.

ගමේ කොහොමෙන් කොහොම හරි වැලි තොටුපළවල් 4 ක් 5 ක් හැදුණා. අපි ගමේ කවදාවත් නොදැකපු මිනිස්සු පාර පුරාම. අපට නුහුරු වචන, (බෝන්ඩාර), වගේ ඒවා හරි හරියට. දැන් ගජ රාමෙට මිනිස්සු වැලි ගොඩ දානවා. උදේ පාන්දර 5 ට විතර පටන් ගන්න මේ කෙරුවාව නවත්තනකොට රෑ දෙගොඩ ජාමෙත් පහුවෙනවා.

ඉඩෝර කාලෙත් වැහි කාලෙත් වෙනසක් නැතුව ගමේ කවුරුත් වතුර ටිකක් නා ගන්න ගඟට තමයි යන්නේ. කොල්ලෝ කුරුට්ටෝ, වැඩිහිටියෝ, ගෑනු ලමිස්සියෝ වගේම අමුඩ කොට ඇඳගෙන නාන වයසක සීයල පවා ගඟෙන් තමයි නාගන්න තමයි ආස.  ඉතින් මේ වැලි සෙල්ලම හන්ද ගෑනු ලමිස්සියන්ට තියා කොල්ලෙක්ට වත් ගඟට බහින්න බැරි තත්වයක් තමයි තිබුනේ. කොතැනක බැලුවත් මිනිස්සු සීයක් විතර ගඟේ වැලි ගොඩ දානවා එක යායට. ඉතින් කොහොම කෙල්ලෙක් ගඟට බැහැල නාගන්න කියලද. ගඟේ හැම තැනම ගැඹුරු වලවල්, ඒ වගේම තොටුපළවල් අයිනේ බෝන්ඩාර හිටවල. බෝට්ටු නවත්තල. ඉතින් ගමේ මිනිස්සු වගේම අපිත් මේ මිනිස්සුත් එක්ක ජම්මාන්තර වෛරයෙන් හිටියේ.

බෝට්ටු කියන්නේ සාමාන්‍යෙන් මුහුදු යන බෝට්ටු. ඒවාට ලෑලි තටුවක් ගහල වැලි කියුබ් බාගයක් පුරවන්න විදිහට හදා ගන්නවා. ගඟ මැදට ගිහින් වැලි තියන තැනක් බලලා බෝට්ටුව පුරවාගෙන පස්සේ ඉවුර අයිනට ගෙනල්ල අර කලින් කිව්ව බෝන්ඩාර උඩ වැලි කූඩ තියල බෝට්ටුවේ ඉඳන් සවලෙන් පුරවල එකා දෙන්නා කරෙන්ම තොටුපලට ගිහින් දානවා.  

කවුරු බැන්නත් අපි නාන වෙලාවට ගඟට බහිනවා. අපි මේ මිනිස්සුත් එක්ක තරහෙන්නේ ඉන්නේ. මොකද බෝට්ටුවක් උඩට නැග්ගොත් බනිනවා. ආයේ බොන්ඩාරයක් උඩට නැගල "ජබොස්" ගාල වතුරට පැන්නත් බනිනවා. වැලි තොටුපලේ වැලි ගොඩවල් උඩ නැගල සෙල්ලම් කරත් බනිනවා.


අපේ ගෙවල් ගාව තවත් එක තොටුපලක් තිබුන. ඒක කරපු මිනිහට අපි නමක් හැදුවා, පස්සේ එක රෙජිස්ටර් වුණා. "රතු සරමා", මිහිහ හැමදාම අඳින්නේ රතු පාට සරමක්, ඉතින් ඒක තමයි හේතුව. මිනිහ පොඩි පිහියක් නිතරම ඉනේ තියන් ඉන්නේ. අපි  වැලි ගොඩවල් උඩ නටල අහු වුනොත් ඌ ඒ පිහිය පෙන්නලා කියනවා


"අහු වෙන්න එපා වැලි ගොඩක් උඩ නැගල, තොපේ  අහවල් එක කපනවා" කියල


අපිත් මොකටද අහවල් එක කපාගන්නේ කොහෙවත් යන එකෙක්ට කියල මනුස්සය ඉන්න දවසට පැත්ත පලාතෙවත් නොගිහින් අනිත් දවස් වලට නොගිය දවස් වල පාඩුවත් එක්කම පිරිමහනවා., රතු සරමත් අපේ හතුරෙක්..


මේ තරහ පිට කරන්න අපි කොල්ලෝ කාන්ඩේ එක්ක තොටුපළවල් තියන තියන තැන් වලට ගිහින් බෝට්ටු ගිල්වනවා. ඒක හරිම ලේසි වැඩක්. බෝට්ටුවේ. පිටිපස්සේ තියනවා පොඩි ඇබයක්. ඒක ගලවල අපි එතනින් හිමීට මාරු වෙනවා.  පුංචි සිදුරෙන් වතුර බෝට්ටුව ඇතුලට පිරිලා සම්පූර්ණයෙන්ම ගිලෙන්න කොහොමත් විනාඩි 25 ක් 30 ක් යනවා.  අපි හිමීට පීනලා පීනලා ඇවිත් සබන් ගාගෙන ගෙදර යන්න හදනකොට ඔක්කොම වැඩ වෙලා ඉවරයි. ඉතින් සමහර බෝට්ටු වැලි පිටින්ම ගඟ පතුලට යනවා. ඉතින් පහුවදා වැලිගොඩ දාන කට්ටිය වැඩ නවත්තල ගිලුන බෝට්ටුව ගොඩ ගන්න දඟලනවා. දුකේ බෑ.  අපට ඉතින් ඊට වඩා සන්තෝසයක් නෑ. සතියකට සැරයක් නම් අනිවාර්යෙන්ම බෝට්ටුවක් ගිලෙනවමයි. ඉතින් අපි කොරා කියල දන්නවනම් එදා ඉඳන් ගමේ වසලත් හමාරයි.  නාලා කරලා ගෙදර හෙම ගිහින් හවසට එනවා ප්‍රතිපලේ ස්ථීරවම බලල යන්න. ගඟේ වතුර වැඩි කාලෙට කවුරුවත් මේ වැලි තොටුපළවල් වල, වාඩිවල නෑ. ඉතින් වැලි කුඩ, බෝට්ටු පදින රිටි, බෝන්ඩාර හෙමත් අපි හුරේ කියල ගඟට දානවා. ඒ කාලේ වැලි ගොඩ දාපු කවුරුත් මගේ බ්ලොග් ඒක කියවන්නේ නෑ කියල මම දන්නවා. ඉතින් බයක් හැකක් නැතුව ඔක්කොම කියන්න පුළුවන්. ඉස්සර අපි විතරක් දැනගෙන හිටපු ඒ රහස දැන් ඔබත් දන්නවා. එකයි මුලින් මම කිවේ ඔබත් දැන් ඒ කතාවේ සාක්ෂිකාරයෙක් කියල. බැරි වෙලාවත් මගේ කරුමෙට වැලිගොඩ දාපු එකෙක් මේ කතාව දැනගෙන, හිටි හැටියේ මං අතුරුදහන් වුනොත් හෙම බ්ලොග් ඒක කියවපු ඔය ගොල්ලෝ මොකද වුනේ කියල හොයල බලල සාක්ෂි දෙන්න ඕනේ අපි ඒ දේවල් කලේ ගඟට තියන ආදරේට මිසක් වෙන මොකටවත් නෙමෙයි කියල.


පොස්ට් එක දිග  වැඩියි , කලින් මේ කතාව දාල මහා අපබ්‍රන්ශයක් වුණා. ඒක හන්ද කොටස් දෙකකට දාන්නයි කල්පනාව.

Monday, February 13, 2012

සූර් වූ සෙට් එක අතර අමුවෙන් දවසක්

සමාජය විචාරය කරලා දාපු පොස්ට් ටිකට මං හිතුවට වඩා තැනක් තිබුන. කමෙන්ට් 100 ක් 150 ක් නැති  වුනාට වැටිලා තියන කමෙන්ට් 4, 5, හොඳටම ඇති.
තුන් හිතකින් වත් කමෙන්ට් 100, 200 බලාපොරොත්තු වුනෙත් නෑ. කමෙන්ට් 100, 150  වැටිලා තියන බ්ලොග් වලට ඉරිසියා කරන්නෙත් නෑ දෙයියම්පා.

  
මගේ බ්ලොග් එකට එන කෙනෙක් හිතයි මූ දන්නේ සමාජේ විචාරය කරකර ඔපෙ හොය හොය  ඉන්න විතරයි, මේලෝ රහක් නැති එකෙක් කියල.
අපෝ නෑ. අපිත් ඉඳල හිටලා ෆන් ගන්න කොල්ලෝ තමා හරිය.

 දැන් කියන යන්නෙත් ඒවායින් එකක්.  අපි ෆන් ගන්නේ ඉතින් කාටවත් කරදරයක් හිරිහැරයක් වෙන විදිහට නම් නෙවෙයි. බොහොම හීනියට අඩියක් පුඩියක් ගහල, සින්දුවක් කියල ගන්න පට්ට ෆන් එක තමා අපේ සුපිරිම ෆන් එක. ඔන්න එදා සෙනසුරාදා දවසක්. සතියම වැඩ කරලා දෙයියනේ කියල පුපුරු ගහන ගිනි කාෂ්ටක කොළඹ හුළඟට මොහොතකට ටටා කියල ගම රට බලා ගියපු දවසක්. බස් දෙක තුනක නැගල කට්ට කාල ගෙදරට පය ගැහුවා විතරයි. මගේ ජන්ගමේ  බලියන්න ගත්ත.  බ්‍රොමාරගෙන් කෝල් එකක්.
"කියපන්"
"තෝ ගෙදර ද ?"
"ඔව් බන් මොකෝ ජල්තරේ"
"සියඹලා ගහ යට නාමුද අද"
"ම්ම්ම්ම්ම්....හා හා.. යන වෙලාවට මට රින්ග් එකක් දී"
"කොහොමත් තුනට වගේ තමා" "තිබ්බා"
"හ්ම්"
මගේ යාලුවන්ගේ නම් මහා අමුතුයි. නම් කිව්වේ ඇත්ත නම් නම් නෙවෙයි. එක අතකට අමුතු නැතුව තියේවියෑ. මේවා අපේ උන්ම හදාගත්තුවනේ.
මොන වුනත් ඉස්සෙල්ලම කස්ටියව හඳුන්වා දෙන්නම්කො.
කලින් කතාවලනම් එහෙම හැඳින්වීමක් කලේ නෑ.  කෝකටත් දැන්ම ඒක කරන එක කියවකොට කාටත් ලෙසියක් වෙයි.

බ්‍රොසංක - (ඇත්ත නමේ මුලට "බ්‍ර" ප්‍රත්‍ය යොදල තමයි හදාගෙන තියෙන්නේ)
බ්‍රොමාර -(මේකත් ඇත්ත නමේ මුලට "බ්‍ර" ප්‍රත්‍ය යොදල තමයි හදාගෙන තියෙන්නේ) මේ දෙන්නම අයියල මල්ලිලාගේ පුතාල.
ඩබලා - (නම කොහොම හැදුනද නම් මන්ද, එකත් එකටම නොහොබිනා වැඩක් හින්දම තමයි.)
ජුලා - (ඩබලගේ සහෝ, කොහොම හැදුනද නම් මන්ද මේකත්)
පැණි කුරුල්ලා - (මගේ මලයා. මෑටිය දොලේ හිච්චා කාලේ නාද්දී තමයි ඔය නම හැදුනේ)
ගයියා -(සීග්‍ර වෙනසකට ලක්වෙමින් ඉන්න පොරක්)
ජැකා - (කරපු නරක වැඩ හන්ද තමයි නම මෙහෙම වුනේ කියල කතාවක් තියනවා. සත්‍ය අසත්‍යතාව නම් දන්නේ නෑ)
රුමා -(ගමේ "කරා" කියල ස්වයං හැඳින්වීමක් කරනවා)
සිමා -(අපේ ගමේ නොවුනට අල්ලපු ගමේ. මගේ සහෝගේ බොක්කක්)

මේ තමයි අපේ ජුබිලි සෙට් එක. තව තව අය හිටියට යාවජීව සාමාජිකත්වය දරන්නේ මේ සාමාජිකයෝ තමයි. ඕනෙම මන්ගල්ලෙකදී අවමන්ගල්ලෙකදී අපි කොතනත් එකට.

ඉතින් දැන් අපි කතාව මැදින් ඇඩ් එක දැම්මේ කෝල් එක අවට පස්සෙනේ. හරි දැන් ආයෙම කතාව. ඔන්න දැන් ඉතින් මම අම්මට කියල බත් ජුන්ඩක් හෙම කවාගෙන ටිකක් දවල් වෙලා ප්ලේන්ටියක් හෙම ගහන ගමන් ටැලිවිෂණය බල බල පත්තරෙකුත් බලනවා. වෙලාව 1.00 ට ඇති.  අයෙත් ජන්ගමේ බලියනවා.

ඒ පාර ඩබලා.


"හෙලෝ"

"මේ  ඔ...යා .... ගෙදරද......"? "අද අපි නාන්න 'තෙප්පුවේ' යමුද......?"

මුට මොන මල පෙරේතයෙක් වැහිලද. හරියට මගේ කසාද ස්ත්‍රී අමතනවා වගේනේ  කතා කරන්නේ. (අ.කෝ.ලි* - මා තවමත් තනිකඩයෙකි).


"දැන් ?"

"ඔව් අනේ දැන්"

" ම්..ම්...ම්..ම් ...එහෙන....ම් පො.....ඩ්ඩක්......ඉන්නකෝ වස්තු මං  අවසරේ අරන් එනකම්....."

මමත් උගේ හැන්දෙන්ම බෙදුව.


යකෝ දැන් ටිකකට කලින් එකෙක් සියඹලා ගහ යට නාන්න කතා කළා. දැන් එකෙක් "තෙප්පුගල" යන්න කතාව. ක්ෂණික තීරණයක් වගේ. එක අතකට කලින්  ප්ලැන් කර කර හිටියනම් යන්න වෙන්නේ නෑ තක්කෙටම. ක්ෂණික තීරණ ඉක්මන්ලුනේ.


අද ඉතින් කොහොම හරි හවස 6.00 න් මෙහා ගෙදර එන්න වෙන්නේ නෑ කියල මම හින්තෙරුවෙන්ම දන්නවා. මොනවා වුනත් කොළඹ ක්ලෝරීන් වතුර මලෙන් කොච්චර නෑවත්
ඉතින් නෑවේ නෑ වගේනේ. ඔන්න ඔහේ ඕනේ ගල් කැටයක් ජිල් බෝලයක් වෙන්න කියල නිල් කැටේට තියන ඔයේ වතුර ඇබින්දක් නාගන්න "තෙප්පුගල" යනවා කියල හිතාගෙන  අම්මට කියල වැඳලා  මගේ රෝද තුන ස්ටාර්ට් කරගත්ත. අම්මත් ඔලුව අතගාල

"පරෙස්සමෙන් රෑ වෙන්න කලින් එන්න ඕනි" කියල කිව.

කොච්චර ලොකුවුනත් අම්මට අපි තාම පොඩි එවුන් වගේ. එහෙම තමයි අම්මලාගේ ආදරේ. එන්න එන්න මුවහත් වෙනවා. (අපි ලොකුයි කියල හිතාගෙන හිටියට තාම ඇටෙන් පොත්තෙන් එලියට ආව විතරනේ. අවුරුදු 21 කියන්නෙත් මහා ලොකු වයසක්ද)

"හොඳයි අම්මේ බයවෙන්න එපා පරක්කු වුනාට" එහෙනම් මං ගියා..

"වරෙන් වරෙන් කට්ටිය කුදලාගෙන මම හන්දියේ තව තප්පරෙකින් ඉන්නවා" කියල. ඩබලට මගදී කෝල් එකක් අරන් කිව්වා.

මම හන්දියට ගිහින්  නවත්තනවත් එක්කම ඩබලයි, බ්‍රොමාරයි, බ්‍රොසංකයි පල්ලම් බහිනවා. විජහට උන් තුන්දෙනත් පටවාගෙන අපහු අපේ ගෙදරට ආවා මගේ සහෝයි සිමයි ගන්න. එදා සිමා අපේ ගෙදර හිටියේ වෙලාවට.ඒක හින්ද එදා උට ෆන් එකක් ගන්න චාන්ස් ඒක සෙට් වුනා. එතකොටම වගේ ගයියා උගේ දඬුමොණරෙන් සැපත් වුනා.

දඩි බිඩි ගාල ඩබලා වීල් එකෙන් පැනල බයික් එකට නැග්ගා.. උට බයික් පෙන්න බෑ.
 ගයියයි, ඩබලයි බයික් එකේ. මගේ මලයා, සිමා, බ්‍රොසංක, බ්‍රොමාර 3 වීල් එකේ. ඔන්න දැන් ගමන යන්න පිටත් වුණා. කොහොමත් පැයක විතර ගමනක්. යන්න තියනවනේ,

"ඉස්සරහ ටවුමෙ බැංකුව ගාව නවත්තගෙන ඉදින් පොඩ්ඩක්" කියල ඩබල කෝල් එකක් දීල කිව"
මොකටද කියල කියන්න ඕනේ නෑනේ...."සෝක නිවන ගීත වයන මන්තරේ" පූර්ණ අනුග්‍රහය අද ඩබලා ගානේ.


ඔක්කොම හරි දැන් ඉතින්. ආයේම ගමන පටන් ගත්තා.
කොහොම කොහොම හරි ටවුමත් පාස් කරලා. 100% ගැමි කම උතුරලා යන ගම්මානයක් මැදින් ගුරු පාරක් දිගේ අපි "තෙප්පුගල" බලා යනවා. මම නම් මීට කලින් එහෙ ගිහින් නැති වුනාට අනික් එවුන් නම් ගිහින් තියනවා. මගේ ඉස්සෙල්ලම සම්ප්රාප්තවීම තමයි මේ...

මහාම මහා ගුප්ත වටපිටාවක් තිබුණු ඒ ඔය පාර නම් සුපිරි. හිතට මොකක්දෝ අමුතු හැඟීමක්  දැනෙද්දී යටි බඩ ඇතුලෙන් කිති කැවෙනවා වගේ දැනුන. (නුපුරුදු හැගීමක් හිතට දැනෙද්දී ඔයාලත් ඒ අත්දැකීම විඳලා ඇති කවද හරි. )


(ඔය පේන උසටම දෙපැත්තේම අඩි 40 ක් විතර උස ගල් තලාව.)
මැද ඉඳන් ඔයේ දෙපැත්තේ ඉවුරු දිහා බැලුවම අඩි 40 විතර උස
අතර මැද ගස් කොලන් ටිකකුත් එක්ක පිහිටි
 ගල් තලාව තමයි පෙන්නේ


හොඳ තැනිතලා ගලක් උඩ කට්ටිය සෙට් වුනා. අහෝ! දුකක මහත සහ පළල !!!. "ON  වූ මගේ සෙට් ඒක අතරේ මට අමුවෙන්ම OFF  වී සිටීමට සිදුවිය" කොයි තරම් මට මාව විශ්වාස වුනත් ඇල්කොහොල් විශ්වාස කල නොහැකිය.

මම වීල් ඒක එලවාගෙන අපු හින්ද මට බොන්න තහනම්. බීල වාහන එලවන ඒක කොහොමත් ෂුවර් නැති
හින්ද  වගේම හොම්බ කට තලාගෙන අතපය කඩාගෙන එකතැන ඉන්න අකමැති කමට  මට ආයාසයකින් වුනත් වාහනේ ගන්නකොට "හිතට" වෙච්ච පොරොන්දුව ඒ විදිහටම නිශ්ශබ්දවම රකින්න සිද්ධ වුණා. පටන් ගත්ත වෙලේ ඉඳන්. මුන්ගෙන් බේරිල්ලක් නෑ.


"අඩෝ අමුවෙන් ඉඳල උඹට අප්සෙට් යයි  බන් ."

"අඩෝ ගනිකෝ ටිකක්"

"මොනවද බන් ආතල් ඒක"

"පැතුමා වන් ෂොට්  බන් "

මම ඉතින්

"පිස්සුද බන්"

"එහෙම එකක් නෑ"

"බෑ බන් අවුල් ගන්න එපා"

"මටත් ආතල් තමයි" කියා කියා හිටිය. විඳව විඳව.

(බොන සෙට් එකක් අතර තනියම අමුවෙන් සිටීමට සිදුවීම මහා පාපයකි)

මමත් ඉතින් බයිටුයි සැන්ඩියි කන්න බොන්න බෑ කිවේ නෑනේ. අරවටත් එක්ක මේවයින්  ඇල්ලුවා.


"අඩෝ මටනම් මදි වගේ බන්"

"ඔව් බන්"

"තව එකක් ගේමුද"

"ඔවු බන්"

"කවුද යන්නේ"

ඩබලා  "මං....යන්නම්"

"තොට පිශ්ෂුද යකෝ"

"කෙලින් ඉන්නවත් බැරුව තෝ කොහොමද බයික්කේ ගියර් ටික කඩාගන්නේ."

හරි... කට්ටියට බඩු මදි වෙලා ආයේ ගෙන්න කතාව

වෙන්න යන දේ ඉවෙන් වගේ තේරුම් ගත්ත මම ජබොස් ගාල වතුරට පැනල හත් අවුරුද්දකින් වතුර දැකල නැති එකෙක් වගේ නාගෙන නාගෙන ගියා.


අනිවා ගොඩ හිටියොත් මට තමා ආයෙම ටවුමට අදින්න වෙන්නේ. ඇයි ඉතින් මං විතරනේ අමුවෙන් සිහියෙන් ඉන්නේ.

මගේ අසාර්ථක උත්සාහයේ ප්‍රතිපලේ....අන්තිමට.......

ඩබල මං උඩ මතුවෙනකම් ඉඳල අඩන්න වගේ කට හදාගෙන මට කියනවා

"පැතුමා යමකෝ"

"අඩෝ මම නාලානේ, තෙමිලානේ"

"ලද පමණින් සතුටු වෙයල්ලා බන්"

"හරි බොට බෑනේ මම යනවා.... මම යනවා."

කොච්චර හැදුවත් ආයේ ඕනේ නෑ කියල මොන..........!

මං අවේ නැත්තම් මුන්ගෙන් එකෙක් ගිහින් වැලලෙන්ඩ හදයි.

යාන්තම්  ඔලුව පිහාගෙන තෙත පිටින්ම T ඒක දාගෙන ඩබල පස්සේ තියාගෙන ගයියගේ දඬුමොනරේ නැගල විද්ද ආයේ ටවුමට.  විනාඩි 35 කින්   විතර ටවුමට ආව.  අවුරුදු ගානකින් බයික් එකක් ඇල්ලුවේ. තව පොඩ්ඩෙන් ගෙදර යන්න වෙන්නෙත් හතර දෙනෙක්ගේ  කර පිටින්..

අයි ඉතින් මල මිනියක් වගේ එකෙක් පස්සේ තියාගෙන යනකොට. මොන යකාටද බයික් එකක් කොන්ට්‍රෝල් කරගන්න පුළුවන්.  ඩබලට මතක බයික් එකට නැග්ග විතරලු. මද පවන උට හොඳට සංග්‍රහ කරලා.

එන අතර මගදී මම අම්මට කෝල් එකක් අරන් කීව.

"අම්මේ මුන් වතුර දැකල නෑවගේ නානවා ගොඩ ගන්න අමාරුයි දැන්ම. පරක්කු වුනාට බය වෙන්න එපා" කියල.

අම්මට බොරු කියන්නත් වුණා

කොහොම හරි ඒකත් ගෙනාවය කියමුකෝ. දැන් කට්ටිය හොඳටම ඔන්.(ON)

කන පැලෙන්න ගහල සින්දු කියනවා දැන් ඉතින්. අනේ ඉතින් මම අසරණ වෙලා තියන තරමක්...මම මුන්ට සංගීතේ සපයන නිල බොන්ගෝ ප්ලේයර් වෙලා.. (මොනවා වුනත් අමුවෙන් හිටපු මම උන්ට වඩා ෆන් එකක්  ගන්නයි කියල හිතාගෙන මිහිරි සංගීතේ සපයල හිත හදා ගත්ත.)

තවත් එකක්. කිසි දිනක සූර් වූ පිරිසකගේ ගායනයකට ඔබ අමුවෙන්  සිට වාදනයෙන් සහය නොවීමට වගබලා ගන්න.

ඔහොම සින්දු කියල කියල නාල හෙම යන්න පිටත් වෙනකොට 6.00 යි.

බොහොම අමාරුවෙන් කට්ටිය වත්තන් කරගෙන වීල් එකට පටවාගෙන එන්න ආව.
ගයියාට නම් අමුවෙන් ඉන්නවට වඩා බීල බයික් පදින එක ෂුවර් කියල ඌ ඩබලත් දාගෙන විද්ද .

තවත් දවසක් වතුරටම දියවෙලා ඉවර කරලා ගෙදර යද්දී පාරේ ටික දුරක් එනකොට යන වාහන හෙඩ් එක ගහ ගහයනවා.

"හුටා.... ලොකු අයියල ඇති බන්"

මම පිටිපස්සේ එවුන්ට කිව. උන්ට ඇහුන නොඇහුන එක වෙනම කතාවක්

පිටිපස්සේ හතර දෙනයි ඒ මදිවට සූර් වෙච්ච එවුන්.
යන්තම් සිහිය තියන එකෙක්ට කියල හිටියේ අපේ මලයයි සිමයි විතරයි.


සිමා ස්වේච්චාවෙන්ම බහින්නම් කියල ඉදිරිපත් වුණා.

"හරි එහෙනම් උඹ බැහැපන්. උඹව ගන්න ආයේ එන්නම්".

"උඹ හිමිහිට ඉස්සරහට වරෙන්කො කියල"


මම කිව.
ඉතින් ඌව මග දාල යනකොටම ඉස්සරහ හන්දියේදී
ලොකු අයියල අත දාල නැවැත්තුව.

දනී පනී ගාල බැහැල ලියකියවිලි ටික අරන් ගියා.

ලයිසොන් එක අතට ගන්න ගමන් රාලහාමි ,,

"ගෙවල් කොහෙද"

"අහවල් දිහා සර්"

"කොහෙද ගියේ"

"නාන්න සර්"

"කොහෙද"

"තෙප්පුගල"

"මේ කවුද"

"යාළුවො සර්"

"උඹ බීල නේද"

"අපෝ නෑ සර්"

 "අරුන් ටික"

මම ඔලුව කැසුවෙමි

බේගල් ඇද දමා තවත් නස්තාර් වෙනු කුමට

"හ්ම් හ්ම් යනවා  යනවා "

"තමුසෙගෙ යාලුවන්ට නම් අමාරුයි වගේ"

(අනිවා තෙප්පුගල ගියා නම් අමුවෙන් ඉඳීම පුදුමයක් තමයි.  ඉතින් ලොකු අයියලට සැක හිතෙන්න ඇති මමත් ගහල කියල.)

අපි හොඳ ළමයිනේ....

[ඉස්සර තෙප්පුගලට නිතරම පොලිසියෙන් පනිනවලු. ඒ තියන ගල් ගුහා , බෙන අස්සේ ලොකු ලොකු අපචාර වැඩ හෙම සිද්ධ වුනාය කියනවනේ..දැන් නම් එක නතර වෙලාලු. අපි වගේ කොල්ලෝ ඇරෙන්න බාල අපරාධ කාරයෝ දැන් තෙප්පුගල යන්නේ නෑලු ]


අම්මෝ ඔයින් මෙයින් වෙලා කොල්ලෝ ටික ගෙවල් වලට දාල කරලා ගෙදර එද්දී හොඳටම රෑ වෙලා
අම්ම හොඳටම බය වෙලා.

"ලොකු පුතා"

"කොහෙද ගියේ ළමයෝ"

"ෆෝන් එකේ මිස්කෝල් කියක් තියද"

"ඇයි අම්මේ"

"ඇයි අම්මේ තමා" තාත්ත උත්තර දුන්නේ. 

"ආයේ හෙම රෑ ගමන්  ගිහිල්ල අහුවෙන්න එපා. මං කිව්වේ නෑ කියල කියන්න එපා "

"යන දිහාක කලින් ගිහින් එනවා මිසක්"

"හ්ම්"

"අම්මෝ ඇති යන්තම් ඔයින් ගියා"

මගේ හිත මටම කීව

මම හොඳ ළමය වගේ හා කියල ඇවිත්  ෆෝන් එක බැලුව. මිස්කෝල් 38 ක් .  එන ගමන් ෆෝන් එක කැබින් එකට දාපු හින්ද ෆෝන් එකක් තිබුනද කියලවත් හාන්කවිසියක් වත් මතක නෑ. අම්මයි තාත්තයි කොච්චර පිච්චෙන්න ඇත්ද............?

මදැයි ඔයින් ගියා

ඔන්න ඔහොමයි මෑතකදී ගත්ත ෆන් එක බ්ලොග් පිටුවක ලියවෙන විදිහට වැඩ කටයුතු ටික සිද්ධ වුනේ.
විශේෂ සිද්ධවීමක් නම් නෑ.වෙච්ච දේ කිවේ.. කියවගෙන යනකොට බඩේ රුදාවක් අප්පිරියාවක් වගේ ආවනම් තරහ නැතුව එක පල්ලෙන් ලියල යන්න. ආයේ මේවගේ ඒවා නොලිය ඉන්න



(මේ තියෙන්නේ මගේ ජන්ගමේ කැමරා කාචය සිපගත්තු අපි නාපු තැන)


කොහොමද එල ස්පොට්‌ එක නේ?

අඹ ඇත්තට නැග්ග වතුරට පැන්නා. අඹ ඇත්තට නැග්ග වතුරට පැන්නා
අඹ ඇත්තට නැග්ග වතුරට පැන්නා..





සිද්ද වෙච්ච දේවල් බොහොම කෙටියෙන් තමයි කිවේ. තව අනම් මනම් විකාර කතා ඕසේට. ඕව ලියන්න ගිහින් බැනුම් අහගන්නවට වඩා හොඳයි නිකන් ඉන්න එක.


අවසානයේ අවවාද 2 ක් දෙනු කැමැත්තෙමි

[1]   සූර් වූ සෙට් එකක්  අතර කිසිදිනක  අමුවෙන් නොසිටීමට වගබලා ගන්න

[2]  කිසි දිනක සූර් වූ පිරිසකගේ ගායනයකට ඔබ අමුවෙන්  සිට වාදනයෙන් සහය නොවීමට වගබලා ගන්න.


"තෙප්පුගල" යනු අපේ ගමෙන් ටිකක් දුර පිහිටි ඉතා දුෂ්කර ගම්මානයක් මැදින් ගලන්නා වූ ගුප්ත කම පිරුණු ඔය පාරකි.

අපි වැඩ අල්ලන්න කියල හිතාගෙන ගල් තලාව බැහැගෙන හොඳ සපෝට් එකක් හොයාගෙන එද්දී නනා හිටපු  ගමේ පදිංචි දෙමළ සහෝදරයෙක් අපට අවධාරනයෙක් කිව්වේ.

(ඒ ප්‍රදේශය වතු යායකට අයත් භූමියකි. වැඩි වශයෙන් පදිංචි කරුවන් වන්නේ දමිල ජාතික හිතවතුන්ය.)


  "මල්ලි උඹල ෆන් ගත්තට කමක් නෑ. කට වරද්දගන්න හෙම එපා. මොකද මෙතන තමයි අපි පුජාව තියන දවස් වල පූජාව තියන්නේ. විනෝද වුනාට කමක් නෑ. අපිත් මෙතන බීල සින්දු කියල  තියනවා. කට වරද්දගත්තු අය මෙතෙන්ට ඇවිත් ඕනේ තරම් වරද්දාගෙන තියනවා." "අනික ඔයේ මාළු අල්ලලා බයිට් එකට හෙම ගන්නවා නෙමෙයි"එක හන්ද පරිස්සමෙන්"  "මස් පුච්චගෙන හෙම කන සීන් නෑනේ"

මීට කලින් කීප දෙනෙක් "තෙප්පුගල" ඔයේ පතුලේ හුස්ම ටික යවා ගන්න තරම් අවාසනාවන්ත වුනාලු... එක හින්ද වෙන්නැති මම මුලින් කිව ගුප්ත බව  දැනෙන්න අත්තේ
කොච්චර සූර් වුනත් ඒ කතාවත් මගේ සෙට් එක අමතක කලේ නෑ. ලිමිට් එක පැනගෙන යද්දී පොඩ්ඩක් මතක් කලාම හරි..

එතන තත්වය කියල දුන් ඒ සොහොයුරාට මගේ ප්‍රණාමය..

Sunday, January 22, 2012

අලුත් වසරට සුපිරි ගැම්මක් [2]

පලවෙනි කොටස කියෙව්වේ නැත්තම් ඒක මෙතනින් කියවලාම ඉන්නකෝ

 සින්දුව කියල පැය බාගෙකට විතර පස්සේ  පාරේ ඇත කොනේ ඉඳන් රුවක් ඇදෙනවා සිරාවටම.
ඔලුවක් පේන්නෙත් නෑ.


ලඟට අවමයි දැක්කේ මේ   **** අයිය [නම කියන්න ටයිප් කරන්න  දිව ඇඟිලි නැමෙන්නේ නෑ අප්පා]  කියල t -ෂර්ට් එකෙන් ඔලුවත් වහගෙන [t -ෂර්ට්  ඒක ඇඳගෙන ඉන්න ගමන් කොලර් ඒක ගාවින් උස්සල ඔලුවට දාගෙන.. එකයි අපට ඔලුව පෙනිලා නැත්තේ නැතුව අර මම කලින් කිව බෝතල්  වල අවසානෙත් එක්ක ලැබෙන ප්‍රතිපලේ හින්ද  නෙමෙයි..

දෙයියනේ මම බොක්කෙන්ම ගරු කරන. මේ මනුස්සය දැක්කම මට පුදුමත් හිතුණා. පාරේදී දැක්කම "මල්ලි" කියල බොක්කෙන්ම කතා කරන අතලොස්සක් දෙනා අතරේ මෙයත් උන්නා.

  මෙයා හොඳටම වසරේ ආරම්භය සමරලා වගේ.  [හිතා ගන්න පුළුවන්නේ]

**** අයිය : හෙමොටම.....ෂුබම ශුබ නව වෂරක් වේවා. කියල කඩ්ඩෙනුත් කොටලා [මෙයා සුද්දාටත් ඉංගිරිසි උගන්නයි සිරාවටම මාර මීටරේ]
ඉඳගත්ත...

ඉතුරුවෙලා තිබුණ අර මම කිව බෝතලෙන් ළඟ නමාගෙන
"දියන් මල්ලි බෙරේ" මම ගය ගය වයන්නම් කියල බොන්ගොව ඉල්ලගත්ත.

ප්‍රවීනම් වැඩ්ඩන් හොති  අධුනිකන්කවරක්  කොරති 

කියල හිතල මම බෙරේ දුන්න.

ඔය අතරේ එයා පොඩ්ඩක් ඩාන්ස් පාරක් දාන්න ගිහින් අර බෝතල් වලින් එකක් ටේබල් එකෙන් පෙරලුණා.. කට්ටියම නෑවා.....[නව වසරේ කිරි ඉතිරෙනවා]

මම හිතුවේ එයා [**** අයිය අම්බානක පසු තැවෙයි කියල.... මොන...

"just  simply  just  simply"

එයා කිව්වේ එච්චරයි.


තනිකරම මිල්ටන් අයියගේ ඇල්බම් එකෙන් විරහ ගීත දෙකක් ගායනා කරලා සින්දුවේ නිධාන කතාවත් දේශනා කරන්නයි හදන්නේ.

1) තරිඳු නැගෙන යාමේ
2) සැදී රන් අබරණින්

ඉතින් අපේ උන්ට මේකට මල 18000 ට.. ඇති ඇති මචන් කියල ශේප් ක‍රගන්න හැදුවම මෙන්න බොලේ හීනෙකින් වත් නොහිතපු විදිහට මෙයා ගේම ඉල්ලුව.

කට කැඩෙනකන් කිවත් අපේ උන්ටවත් සන්සුන් වෙයන් කියල මොන....... තඹ දොයිතුවකට ගණන් ගත්තේ නෑ.

හරි මල් වෙඩි සංදර්ශනේ.... ආහ ඌහ් .. ඌහ්
කට්ටිය කෙල ගන්නවා..

වසරේ උදාව සමග මහා ගුටි කෙලි සංදර්ශනේ බොහෝ වෙලාවකට පසු අවසන් විය.

අපේ ජැකා මල්ලි **** අයියව වත්තම් කරගෙන බොරිත් අයියයි බෝනිත් අයියයි එක්ක  බෝනිත් අයියගේ වාහනේ දාගෙන **** අයියගේ  ගෙදරටම ගෙනිහින් දැම්ම.... [කවුරුත් හිතයි දැන් ඒක කැත වැඩක් කියල. එතකොට ඒ කිරි සප්පය ගෙදරට මාට්ටු වෙනවනේ කියල. කොරන්ඩ දෙයක් නෑ. වැඩිහිටියන්ගේ තීරණේනේ . ඊට එහායින් ගෙම්බෙකුටවත් පනින්න බෑ...

ගෙදර ගියාමත් මෙයා අපේ ලොකු අයියලාගෙන් ගේම ඉල්ලලා . බැරිම තැන අපේ අයියලත් මදි නොකියන්න දීල [සැ.යු - නිවසේ මිත්තනිය පමණක් සිටි නිසා ඇයගේද පූර්ණ අනුමැතිය සහ සහයෝගය ඇතුවයි සංග්‍රහය කරලා තියෙන්නේ. [දැන ගන්න ලැබුණු ආකාරයට]

එකත් ජය සිරි මංගලම් කියල වසරේ අමිය [අපේ උන් එහෙමයි කියන්නේ' එහෙමයි] එතෙකින් අවසන් විය.
.
නව වසරට යෝධ ගැම්මක්. තවත් මොන කතාද ?

[ප:ලි - අපි සිතුවේ අපට පසුව return  ඒක ලැබෙදොහොයි කියායි.. මොකද ටවුන් එකේ ලොකු ලොකූ අයියල මෙයාගේ ගැන් එකේ හිටපු හන්ද..... නමුත් පසුව ආරංචි වුනේ ඔහු
"මට මුකුත් මතක නෑ මචන් අවුලක් නෑ"  කියා ඔහු  මගේ යාලුවෙක් වන ඔහුගේත් යාලුවෙක් වන අයෙකුට කියා තිබෙන බවත්ය]  

අලුත් වසරට සුපිරි ගැම්මක් [1]

අලුත් වසරට සුපිරි ගැම්මක්

ඔන්න ඉතින් මේ ස්ටොරිය වෙන්නේ 2012 අවුරුද්දේ අලුත් දවස් හාහාපුරා කියල මේ ලෝකේ පාට හොයන වෙලාවේ.

31 වෙනිදා

ඒ කියන්නේ 2011 දෙසැම්බර් 31 ට මාසෙකට කලින් ඉඳන් ප්ලැන් කරලා කරලා එදා හවස වෙද්දීත්  ප්ලැන් කරලා කරලා ඉවරකර ගන්න බැරි  වුන  කොට උඩ තිබුන  අපේ වැඩසටහන[වැඩසටහනෙහි  න්‍යාය පත්‍රය පොස්ටින්ග් එක කියවද්දී වැටහේවා]  යාන්තම් ක්‍රියාවට නංවන්න කියල ගැන්සිය මීවිත පිරුවා. [ඔන්න ඔය අතරේදී තමා ස්ටොරිය පෙරලෙන්නේ... පොඩ්ඩක් වටේ ගිහින් ආවෙ නැත්තම් රසයක් නෑනේ]  ඔන්න එහෙනම් නෝනාවරු මහත්වරු සීට් බෙල්ට් පැළඳ ගන්න අපි වටේ යන්නයි යන්නේ [හුදෙක් විහිළුවක් පමණි : කතාවට කොහෙත්ම අදාලම නැත]

 [ඉතින්  දෙයියනේ හිතකින් කොහොමද මුන්ගේ නම් කියන්නේ] ඔන්න ඔහේ ඕනේ කෙන්ගෙඩියක් බෝලයක් වෙන්න කියල හිතාගෙන අන්වර්ථ නාමවත් භාවිතා කරනවා.] 

හවස 7.30 ට ඇති.

"පීප් පී......පී"

ගේට්ටුව ඉස්සරහ හොන් එකක් මැරෙන්න පණ අදිනවා. මම නිකමට ඔලුව දැම්මේ කවුද කියල නොදැන නෙමෙයි. [ඇයි අප්පා මැරෙන්න පණ අදින හතුරෙක්ට වුනත් වතුර පොදක් දෙන්න කියල ගොඩාක් ඉස්සර අහපු බණ කතාවක තිබුන [සැ.යු -  මතක ඇති කාලෙකින් බණක් නොඇසුවාට මා දැන් අධර්මිෂ්ටයෙක්  බව නොසිතන්න].

ජුලා : වරෙන් වරෙන් නිර්වස්තරේ වහගෙන විජහට
මම : මොකටද බන් ?
ජූලා : විල්සොන් මාමගේ දුවට බබා හම්බෙවෙන්න කිට්ටුයි. උඹව එක්කන් එන්න කිව වින්නඹු වැඩේට [අනේ මූ ඒක කියපු තාලේ කට ඇද කරලා]
මම : හරි හරි බන් ඉඳින්

[දැන් ඉතින් දෙයියනේ නොගිහින් කොහොමෙයි]

කියල T -ෂර්ට්  කෑල්ලක් දවටගෙන මමත් රෝද තුන උඩින් ඉඳගත්ත [අහ් කියන්න බැරි වුනානේ.. කලින් මැරෙන්න පණ ඇදල තියෙන්නේ බෝනිත් අයියගේ අණට විතරක් කීකරු දැන් දැන් ජුලාගේත් අණටත්  හුරු වේගෙන යන ආටා ඒක. ]   අප්පට සිර මෙන්න බොලේ තව 4 දෙනෙක් පිටිපස්සේ ඉඳගෙන..
කොහොම කොහොම හරි ටවුන් එකට කිට්ටු වුණා. [පස් දෙනෙකු තුන් දෙනෙකුට ඇති ඉඩ ප්‍රමාණය බෙදා ගත් ආකාරය සිහියට නගා ගැනීමට උත්සහ කරන්න]


ජුලා : මචන් පැතුමා
මම  : ම්.ම්
ජුලා : ටක් ගාල දෙන්නෙක් පැනපන්
[හත්වලාමේ මුන් මාව මරන්නද හදන්නේ]

ජුලා : ඉස්සරහ ලොකු අයියල හිටියොත් හෙම

[හරි හරි එහෙම සීන් එකකට නෙමේ]
මම : ඕකේ බොස් .. ඉස්සරහ හෝල්ට් එකේ බහිනවා

[මු බෝනිත් අයියගේ දෙයිය  ස්ලෝව් කරා].

තදියමට බස් එකෙන් බහින බැහිල්ල බහින්න ගිහින් තව පොඩ්ඩෙන් කැළණි ගඟට දිවි පිදු  මිතුරෝ වෙනවා] ඇයි අප්පා කොන්ද නමාගෙන පනින්න එපායේ

දැන්  මාර්ග නීති තද හින්ද අපි  දෙන්නෙක් මග බස්සල ගියා. නැත්තම් නව වසරේ උදාව සමග තව බොහෝ දේ සිදුවන්නට තිබිණ, ඒක අතකට ඒක උනා නම් එකක් කියල හිතෙන්නේ දැන් තමයි අප්පා.

 මං මුන් කොහේ ගියාද දන්නේ නෑ. [හැබැයි එද්දී පිටිපස්සේ තේ වතුර පාට ද්‍රව්‍යක් අඩංගු බෝතල්  කීපයක් නම් තිබුණා]

මමයි ගයියයි තමයි සරණාගතයෝ වෙලා පාලම ගාව නැවතුනේ [දැන් මං දන්නවා මු අනිවා උගේ අජුත love  ස්ටෝරි ඒක දිග හරිනවා කියල] කොච්චරවත් මුගේ කතාවට හරස් කපන්න හැදුවත් අනේ දෙවියනේ මම අසමත් විය.... අහෝ දුකකි තව මොකක්ද එකකි !!!

කොහොම කොහොම හරි අවශ්‍ය කළමනා ටික රැස් කරගෙන අපි දැන් නව වසර ලැබීමේ ප්‍රීතිය සමරන්න රෙඩි වුණා.

කෝ ගනින් බලන්න බොන්ගෝ ඒක කියල මමත් ක්‍රීඩාවට එන්ටර් වුණා. [මම තමා ඉතින් කවදත් එදා ඉඳන් "නිල බොන්ගෝ ප්ලේයර්"] මගේ අතිජාත මිත්‍ර බ්‍රොසංක තමයි නිල ඔක්ටෝපැඩ ශිල්පිය.

මොකද මන්ද වෙනද යස අගේට රිදම් එකට ප්ලේ කරන කොලුවාට අද පොඩ්ඩක් ටැපලෙනවා... 
හෙමින් යන සින්දුවට remix ටයිප් එකේ music දෙනවා. 
මම, බ්‍රොමාර, සුද්ද [දැන් වැඩිය අපිත් එක්ක නෑ]  එතකොට අපේ මලයා [එක බඩවැල කඩාගෙන අපු මගේ සහෝ] ගයියා, ජුලා, ඩබලා.. ජැකා මල්ලි  තමා ඉඳ හිට හරි  සෙට් වෙලා සින්දුවක් කියල ආතල් එකේ ඉන්නේ. [සැ.යු : මෙවන් අවස්ථාවල අර මම කිව බෝතලේ පිහිටෙන් නම් නෙමෙයි. 100% සුපිරි සිහියෙන් පිරිසිදු සිතෙන්]  

හොඳම හරිය...  11.50 (ප.ව) ඇති.

රුවක් ඇදෙනවා
කවුදෝ එනවා
මීවිත ඇඳිරිය
දෑස වසනවා

සින්දුව කියල පැය බාගෙකට විතර පස්සේ  පාරේ ඇත කොනේ ඉඳන් රුවක් ඇදෙනවා සිරාවටම.
ඔලුවක් පේන්නෙත් නෑ.

ඉතුරු හරිය ඊළඟ පොස්ටින් එකෙන් කියන්නම් හොඳේ.  දිග වැඩියි අප්පා

 එහෙනම් දෙවෙනි එකත් දැන්ම කියවනවානම් මෙතනින් කියවලම ඉන්නකෝ