My name is රයිටර් who writes, some kind of ඇවටියෙල් stories..

Friday, September 22, 2017

මම, සිදුහත් !



ගෙවා පසුකර මග
හඹා ආයෙන්,
සංසාර දුර
කල්ප ලක්ෂ්‍යයක්, 

ඇසතු ඇස් පාමුල
වැතිරගෙන,
වඩවමිනි වීරිය
ප්‍රේමධ්‍යානයක්,


දුෂ්ක්‍රක්‍රියා කොට
ඉක්මී ගියාවද,
බෝ සේ දිගු
කාලයක්,


ඔබෙ රුදු නපුරු
පිළිවෙත අස,
බුදු බව නොලදිමිය
මම, සිදුහත් !


~ ෆේල්ඩ් රයිටර් ~

Wednesday, September 20, 2017

S + M


දත් මිටි කාගෙන හිටියේ මම. ඔව් මං හිතෙන් ගණන් කළා. හරියටම ඒ හයවෙනි වතාව. බස් එකක, ෆිල්ම් හෝල් එකක ත්‍රි වීල් එකක හරි මොන බඩකඩිත්තුවක හරි එකට යද්දී, ඉද්දි මොන කෙල්ලද කැමති තමන් ආදරේ කරන එකා තමන්ගේ ඇස් දෙකෙන් මිදිලා වෙන වෙන ඒවා දිහා බලනවට. ඇරත් කෙල්ලෙක් දිහා හරි ගෑනියෙක් දිහා හරි බැලුවනම් හොඳවයින් දෙකක් කියලා අඩව්වක් අල්ලන්න තිබුණා. ඇරත් ඒ එදා අපේ පළවෙනි නිල හමුවීම. ඉස්කෝලේ තැන් තැන් වල කලින් හම්බ වෙලා තිබුනත් ස්කොලෙන් පිට මුණගැහෙන පලවෙනි වතාව.

දෙකේ ලේන් එක ඉවර වුණාම තියන ඉඩම පිටිපස්සෙ කනත්තේ, මිනී භුමදානේ කරන්න කලින් ගෙනත් පැන් වඩන මඩුවේ, ඇති තරම් ඉඩ තියනවා කියලා එතනදී හම්බෙමු කියලයි එයා මට කිව්වේ. මොන ඉලව්වක්ද !

පොඩි එවුන් ලොකු වෙච්ච දාක උං අහද්දී අම්මයි තාත්තයි ඉස්සෙල්ලම හම්බුනේ කොහෙදිද කියල, කටක් ඇරලා කියන්නවත් පුලුවන් තැනක්ද කනත්ත කියන්නෙ.

මැස්සෙක් ! මැස්සෙක් හින්දා මින්හෙක්ට මෙච්චර නොසන්සුන් වෙන්න පුලුවන්ද...? ජීවිතේ පළවෙනි පාර නිසා කියල හිතලා මං ඉවසන් ඉන්න තීරණය කළා. ඇයි පිරිමියෙක්ට, ඒ වගේ ලස්සන දවසකදිවත් ටිකක් හිතලවත් සීරියස් වෙන්න බැරි.

බස් එකේ පිටිපස්සෙම සීට් එකේ, මම වීදුරුව පැත්තේ. "ස්පයික්" ඔව් එයා හිටියේ මගේ දකුණු අත පැත්තේ. එයාට එහායින් ඕනනම් දෙන්නෙක් ඉන්න ඇති. බස් එකේ සෙනග නෑ, අඩුයි. දවස් ගානක් බඩගින්නේ හිටපු කටුස්සෙක් වගේ ස්පයික් අර මැස්සට කුරුමානම් අල්ලනවා ඒ මිනිස්සුත් බලාගෙන. මොන විකාරයක්ද මේ?. පිස්සෙක් !

යාලුවෙන්න අහ අහ පස්සෙන් ආව දවස්වල මගේ හිතේ ස්පයික් ගැන අබමල් රේණුවක අදහසක්, පැහැදීමක් තිබුනේම නෑ. හොටු නාවර පෙරාගෙන, අපිරිසිදු ඇඳුම් ඇඳගෙන ආපු එයා ගාවින් එන දාඩිය ගඳ මට අප්පිරියයි, අපුලයි. ස්කොලේ පන්ති පටන් ගන්න කලින් උදේ යාළුවො එක්ක ඇති පදම් නටල නටලා, දවසක් බෙල් එක ගහන වෙලාවට පන්තියට දුවගෙන ආවේ දොරකඩ ගාව හිටපු මාව තල්ලු කරගෙන. මදනයා ගහපු ඇතා වගේ කුලප්පු වෙලා මාව පහු කරන් ගිය ස්පයික් ආපහු හැරිලා මගේ දිහාට ආව. ඉහින් කනින් බේරෙන දාඩියයි, සපත්තු ගඳයි... ෂික්.! හිරිකිතයි !

නසරානියා... මාව කොන්ඩෙන් ඇදගෙන ගිහින් කළු ලෑල්ලටයි උගේ ඇඟටයි මැද්දෙන් තියලා මාව හිර කරලා තද කරලා, මහ අවලං හිනාවක් දැම්මා. සුදු කමිසේ බත් වෙන්න දාඩිය දාලා, ඒ මදිවට හපුටු ගඳයි දාඩිය ගඳයි මේස් ගඳයි. වේදනාවට වඩා අප්පිරියාවට මට කඳුළු පනින්න ආවා. මම දත් කාගෙන ඉඳලා ගුලිවෙලා එක පාරට පාත් වෙලා උගේ ග්‍රහනෙන් මිදුනා.. මිනිහට පුදුම හිතෙන්න ඇති.

මං කනට ගහන්න නෙමෙයි හිටියේ. හිතා ගන්න බෑ කොහේ තිබුන ආවේගයක්ද කියලා.. මං හිතන්නේ ගිණිකඳු පිපිරෙන්නෙත් එහෙම වෙන්නැති. උගේ ග්‍රහනෙන් මිදිච්ච මම ඉස්සෙල්ලම කලේ වටයක් කැරකිලා ඌ ගාවට ඇවිත් අත පුරවලා රත් වෙන්න කන අතගාපු එක. මිනිහා හීනෙකින්වත් බලාපොරොත්තු වෙන්න නැතිව ඇති ඒ මොහොත. කම්මුලේ අඩුම තරමේ ඇඟිලි දෙකක වැවිරියක් නම් හිටින්න ඇති. මිනිහගේ කම්මුලෙන් මගේ අත නිදහස්වුණ ඇසිල්ලක තප්පරේ ඉඳන් අත පුපුරු ගහන්න ගත්තා.

හිත..? ! නෑ.. ඒක එවලේ පුපුරු ගැහුවද කෑ ගහල මොනා හරි කිව්වද කියල මං මොකටද කාටවත් කියන්නේ. ජීවිතේ මිනිස්සුන්ට රහස් තියෙන්න ඕන. මිනිස්සු ඒ රහස් රකින්න ඕන. පොඩි කාලේ ඉඳන් එහෙම රහස් මවාගෙන රකින පුරුද්දක් මට තිබුණා. .

එදා මගේ උපන්දිනේ. ජීවිතේට උපන්දිනේට කියලා තෑග්ගක්, සුබ පැතුමක් හම්බවෙලා තිබුනේ නැති මට, පුදුම වෙන්න තරම් සහ ජීවිත කාලෙම අමතක නොවෙන විදිහේ සිද්දියක් වුනා. ගෙදර මිනිස්සුන්ටත් අමතක වෙන ඒ දවසෙත් වෙනද වගේම මම ස්කොලේ ආවා. දහය පහුවෙලා විනාඩි පහ හයක් ගතවෙන්න ඇති. හිස් පීරියඩ් එකක්. මගේ ඩෙස්ක් එක උඩට පිටිපස්සේ ඉඳන් ආපු ටෙනිස් බෝලයක් විතර ලොකු කඩදාසි ගුලියක් ඔලුවේ වැදීගෙන, කකුල් දෙක ගාවට වැටුණා. මොන හේතුවකටද මංදා මට ඒක අරං ලෙහන්න හිතුනා. 
 
පොඩි කරපු ෆුල්ස්කැප් කොළ පහක් විතර එක පිට එක ඔතලා තිබුණා ගුලියක් විදිහට. මං හීන් සීරුවේ ලෙහුවා. තුන් වෙනි කොලේ නම් ටිකක් කහ ගැහිච්ච එකක්. බිම තිබිල සපත්තුවලට පෑගුන ඒකෙ සපත්තු අඩි ලකුණු පවා තිබුනා. මට නහයට ස්පයික්ගේ සපත්තු ගඳ දැනුණා..!

අන්තිම කොලේ ලෙහද්දී තද රතු පාට සිලි සිලි බෑග් කෑල්ලක දාපු කඩදාසියකින් ඔතපු මොකක් හරි දෙයක් මගේ අතට අහු වුණා. මං ඕනකමින් ගැටේ ලෙහලා බැලුවා. මැරිච්ච කැරපොත්තෝ ජෝඩුවක් !. එකෙක් සුදුම සුදුයි, අනිකා සාමාන්‍ය එකෙක්.. උන් දෙන්නව සිගරට් පැකට් එකකින් ගත්තු ඊයං කොලේක ඔතලා තිබුණේ.

ඕනේ තැනක දිවුරලා කියන්න පුළුවන් කැරපොත්තෝ දැකලා මං අප්පිරියාවෙන් කෑගැහුවේවත්, බයේ නැගිටලා දිව්වෙවත් නෑ. හේතුව, සාම්ප්‍රදායික ගෑනුන්ට තියන කෘමි සත්තුන්ට තියෙන බය මට පොඩි කාලේ ඉඳන් තිබුනේ නෑ. ඒ ගැන පුදුම වෙන්න තරම්වත් ඒ ඇයි කියලා හොයල ආඩම්බර වෙන්න තරම්වවත් සමීප කෙනෙක් මගේ ජීවිතේ හිටියේ නෑ. කොටින්ම ඒක මට, ගෙදර හැමෝටම සාමාන්‍ය සරල කාරණයක්.

අර ඊයම් කොලේ. මට ඒක අනික් පැත්ත පෙරලලා නිකමට බලන්න හිතුනා. බලන්න හිතුනද , ඉබේ බැලුනද ?. ම්ම් නෑ ඕනෑකමින් බැලුවේ.

ඉවර වෙන්න කිට්ටු ලා නිල්පාට බෝල්පොයින්ට් පෑනකින්, කැත අකුරෙන්, කැඩී කැඩී ඉහිරුණු තීන්තෙන් "හැපී බර්ත් ඩේ" කියලා විතරක් ලියලා තිබුණා. කාටද කියලා කිසිම ආමන්ත්‍රණයක් තිබුනේ නැති ඒකේ අකුරු පේලිය යටින් from SPK කියලා තිබුණා..!

ස්පයික් ! නසරානියා..!!

සුබ පැතුම ඉංග්‍රීසියෙන් තිබුණේ. Birth වෙනුවට Brith කියල වරද්දලා.මට හිනා යන්න ආවත්, ඒක මගේ ජීවිතේ සැළකිය යුතු අති සුවිශේෂි මොහොතක් හින්දත් මිනී කන යක්ෂයකුට වුණත් ඒවගේ දවසක මාව මතක් වෙන එකත් මට ලොකු දෙයක්. මම අමාරුවෙන් ඒ හිනාව ගිලගත්තා. යටි හිත මෙහෙයවපු අණ කිරීමක් නිසාද මං එහෙම කළේ කියලා හරියට මතකයක් නෑ.

SPK , SPK , SPK , මේ මොන විකාරයක්ද. ඇයි මං ඒ අකුරු මිමුණුවේ. ඇයි මං ඒ විදිහට හැසිරුනේ. හිත එවලේ කෑ ගහලමොන දේ කිව්වත් ඒ මොනාද කියලා කාටවත් කියන්න මං කැමති නෑ. ඒක රහසක් !

ඊයං කොලෙන් ආපු දුම්කොළ ගඳත්, කැරපොතු ගඳත් එක්ක නහය හාරපු ඒ විකාර කුයිලේ, ඒ දවස ගෙවිල ගිහිං දවස් ගානකට පස්සෙත් ටිකෙන් ටික හිත හාරන්න ගත්ත හේතුවට උත්තරේ ලැබුණේ දවස් ගානක් ගිහින්.

ඒ උත්තරේ ලැබෙන්න කලින් මං කළේ හොරෙන් හොරෙන් ගෙදර කවුරුත් නැති වෙලාවක ඒ ඊයම් කොල කෑල්ල ඉඹ ඉඹ බලපු එක. එහෙම කරලා ඒක පපුව උඩ තියන් මං අහවල් දෙයක් කල්පනා කරාද. මනස්ගාත !

මොනවා කල්පනා කරත් ඒ පරිච්ඡේදෙ අතිශය පුද්ගලික රහසක් විදිහට මගේ රහස් ගබඩාවෙම මුල්ලක රහස් ගොන්න අතරේ හංගගත්තා. සිගරට් දුම්කොළ ගඳත්, කැරපොතු ගඳත් අස්සෙන් මට ස්පයිගේ දාඩිය ගඳ, සපත්තු ගඳ දැනෙන්න ගත්ත.. මට ඔල්මාදේ හැදීගෙන එනවද..!

ගෑණියෙක්ට ආදරෙන් බැඳෙන්න මහා ලොකු දෙයක් ඕන නෑ. ආදරෙන් එකම එක වචනයක් කියනවනම් කෙල්ලෙක් අවතාරයක් එක්ක වුණත් යාලුවෙයි.
 
මොන මගුලක්ද ගෑනු ඒ තරම් බොළඳයිද ? එතකොට මම ? මටත් වෙන්නේ ඒකද ? මං බොළඳයි ද? හඩු ගඳ ගහන කිසි කමකට නැති එකෙක් එක්ක ආදරයක් පටන් ගන්න. මට පිස්සුද ?

-----------------------------------------------------------

බරාරාරාරාස් ! ගාල බස් එක බ්රේක් පාරක් ගැහුවා පාරේ මැද... හත්වෙනි වතාවට ස්පයික් සාර්ථකයි. කුරුමානම් අල්ලමින් හිටපු ස්පයික් ඒ ඇසිල්ලට සීට් එක ඉස්සරහ වීදුරුවේ වහල හිටිය මැස්සාට කඩාගෙන පැන්නා. ස්පයික් ඌව ඇඟිලිවලින් පොඩි කරලා ජනේලෙන් එලියට විසික් කළා.

"ඌ ඔයාගේ ඇඟේ වහන්ඩ කුරුමානම් ඇල්ලුවේ, මං හිතුවා කොයි වෙලාවක හරි ඔයාට විදියි කියල, උං විසයි.. කෑවම පලු දානවා"

කෙල්ලෙක්ගේ ජීවිතේ රහසක් විදිහට තියාගෙන ආයේ ආයේ මතක් කර කර විඳින්න ඕන හැඟීමක්, මගේ ඇඟට අලුතෙන් ලේ පොම්ප කරනවා වගේ දැනුණා.

මං මුකුත් කියන්නේ නැතුව වීදුරුවෙන් එළිය බලාගෙනම ඒ වීදුරුවෙම තිබිච්ච දුවිලිවල
ඇඟිල්ලෙන් S + M කියලා ලිව්වා.. ඒ අපේ නම්වල මුල් අකුරු.

Friday, September 15, 2017

"ඇයි"


වීදිය තෙත බරිතය. මා වඩාත් ප්‍රිය කරන ලා අඳුරු පැහැයට හුරු කාලගුණයත්, වළාකුලෙන් අහස බරවී, පහත් වූ ගතියත් හැරුණු කොට, පොළවෙන් ආ තෙත කුයිලය, පැවැති මන්දාලොකය හා මුසුව ගෙන එනු ලැබූ සුපැහැදිලි වෙනසක් හාත්පස පෙනෙන්නට තිබිණි. ඉකුත් පැය කිහිපයකට පෙර ඇදහැළුණු වර්ෂාවෙහි සිහිලස, ඒ වනවිටත් මුලුමනින්ම පාහේ පරිසරයෙන් පහව ගොස් තිබුණේ නැත. 

සැළකිය යුතු දුරක් ඇවිද ඒමෙන් වෙහෙසට පත් වූ බවක් පෙනෙන්නට තිබු ඇගේ සිරුරෙන් විහිදුණු සියුම් උණුසුමක නොපෙනෙන රැස් දහරාවක්, දහදිය සුවඳද එක්ව මුසුවූ විලවුන් සුවඳක් සමග විහිදෙන්නට විය. මාගේ 'පෙණහළු තුළට ආශ්වාස වාතය පිරීමෙන් හා පිටවීමෙන් සිදුවන අනිච්චානුගතවූ ස්වභාවික රටාව, කිහිපවරක්ම මා හිතාමතා කඩාකප්පල් කර බිඳ දැමුවෙමි. ම'නාස්පුඩු අග වැදී ස්වාශනාලය හරහා ගොස් රුධිරයට සම්මිශ්‍ර වූ, ඒ ආමෝදයෙන් ජනිතවූ, මිහිරි සෞන්දර්යාත්මක හැඟුමකින් මා මත් වී උන්නෙමි.

මාගේ දකුණතෙහි දබරඇඟිල්ල වටා, ඈගේ වමතෙහි අතැඟිලි එතී තිබිණ. පරිබාහිරව බැලූ බැල්මටම, ගිලිහී යාමට ආසන්නව, නොසැලකිල්ලෙන් අල්වාගෙන හිඳිනා සෙයක් දිස්වෙනමුදු, අප එකිනෙකා හා බැඳී හුන් අදිසි හුය, ඊට හාත්පසින් වෙනස්වූත් ඉතා ශක්තිමත්වූත් එකක් බව හඟින ලෙස, මා හදවත මෙහෙය වූවෙමි. එසේම තව දුරටත් එය තර්ජනාත්මක විධානයකින් නොවිය යුත්තක් යැයි සිතන්නට, ම'අභ්‍යන්තරයෙන් පැන නැග ආ ප්‍රතිරෝධ බලයක් විසින් මා සිතිවිලි මෙහෙයවන ලදී.




කොයියම්ම මොහොතක හෝ ප්‍රේමය, ම'වෙතින් ගිලිහී යා හැකිනේදෝ'යි යන, සාධාරණ සැකයක් නිරන්තරව මසිත විය. අතීතය විසින් සපයන ලද ඌණ පුර්ණිත ජීවනාත්දැකීම් විසින් උසි ගන්වන ලද විලෝපිය යක්ෂ සිරුරු, එ'මොහොත වනවිටත් කඩා වැද, මා අඩපණ වූ සත්වයෙක් බවට පත්කර තබන්නට සමත් වී තිබිණ.

මට සමාන්තරව ලාලිත්‍යකට ඇවිදිමින් හිඳින ඈගේ ඉඟටිය විටෙක මාගේ බඳෙහි වැදෙයි, එකෙණෙහි නිරායාසයෙන් මට ඈ දෙස බැලෙයි. එසේ බලා හිඳිනා මොහොතක් බොහෝ විට දිගු වෙලාවක් පවතියි.

ඈ විසින් හදිසියේ අනපේක්ෂිතව ග්‍රහණය කර ගන්නා එවන් මොහොතක, ඈ වහා හිස හරවා නිහඬ සංඥා බසින් "ඇයි" යනුවෙන් විමසයි. එවිට ඈගේ දෙතොල දෙපසට ඇදී, ඒ මත සංවෘත මන්දස්මිතයක් ඇඳෙයි, ඇස් සිහින් වෙයි. දෙවුර මදක් හැකිලෙයි. ඉනික්බිති ඈගේ මුහුණ මත, මා කවදත් දැකීමට ඉතා ප්‍රිය කරනා හැඟීම් සමුදායක් තටු ගසා ඉගිලෙන්නට තතනනු පෙනෙයි. එ'සියලු හැඟීම් චිත්‍රණය කළ, සියුම් කෝමළ රේඛා, ඉතා ගිජු බවකින් ඩැහැ ගන්නට ම'මනස සැදී පැහැදී හිඳියි.

ඈ එසේ කිහිප වරක් "ඇයි" දැයි යන්න විමසා ප්‍රශ්න කිරීම නතර වන්නේ, මා ඈ මෙන්ම ගොළු බසින් "මුකුත් නැහැ" යනුවෙන් පිළිතුරු ලෙස හිස දෙපසට සැලීමෙන් අනතුරුවය. පිළිතුර බාරගත්තා යැයි හැඟවීමට ඈ අල්වාගෙන හිඳින ම'දබරඇඟිල්ල තදින් මිරිකයි.

එවන් වූ මොහොතක පැහැදිලිව සන්නිවේදනය කරගත නොහැකි වියළි හැඟීමකින් මා පීඩාවට පත්වෙයි. ඉතා දැඩිව ඈ වැළඳ ගැනීමටත්, එක මිටකට ගෙන, ළය මැද තැනෙක සුරක්ෂිතව සඟවා ගත යුතුය'යි වැනි, උමතු ආශාවකිනුන් මා පෙළෙයි..

ප්‍ර්‍රේමය හටගත්තේ කවදාදැයි, කොතනකදැයි, එය කුමන පැහැයක් දැයි, ප්‍රේමයෙහි ඵල නෙලාගැනීමෙන් එහි ජීව ගුණය පිරිහෙන්නේයයි, වැනි සාම්ප්‍රදායික, බහුබූත, මනස්ගාත එවන් වූ මොහොතක සිහියට එළැඹීමත්, අතිශය බොළඳ ප්‍රේම ගීයක පදපෙලක් යටි සිතෙහි නොකඩවා මැතිරුමක් ලෙස ගායනය වීමත් ගැන මා වදවන අතරතුර, ඒ කිසිවක් නොහැඟෙන, නොතේරෙන ලෙස ඈ පියවර තබයි..

ප්‍රේමය හටගත්තේ කොතැනකද, නිතැතින්ම ඊට ඉතාමත් යාබද නිමේෂයකදී එය නිශේධ වීමක පළමු පියවර එළැඹෙනු ඇතැයි, කොහේ හෝ කියැවූ ඡේදයක කොටසක් මට සිහිවෙයි.



~ ඉන්සේන් රයිටර් ~

Wednesday, August 23, 2017

කවිද, මමද ?


සියළු තත් බිඳ,
කිසි දොසක්
නොනගන්න,
වීණාව වැරදි නැත,
මියුරු ස්වර
නොවැයීම ගැන,

යුෂ්මතිය ඔබ,
වැරදිකාරියද
නිවැරදිකාරියද,
කවියෙකුට කවි
අහිමි කරලීම
සම්බන්ධව,

ස්වාමිනි ගරු,
ඔහු පැටැලුනේ
ඇස්වල,
ඉනික්බිති,
හදවතේ මැද,
කොයි ගෑණිටද
පුළුවන්,
ආදරේ බෙදා ගන්න,

ස්වාමීනි ඔහු,
තීරණයක්
ගත යුතුව ඇත,
අදින් පසු,
කවිද, මමද ?

~ ව(ර්)ඩික්ටඩ් රයිටර් ~

Polluted Love | a Tired Kiss


දුම් දූලි දැලි වැකුණු
ලයිට් කණුවල ලැග,
කුස ගින්දරෙන්
මර හඬ දෙති

කැහැටු කේඩෑරි
සිරුරක් හිමි,
වාචාල ගති ඇති
කාකයින් රැළ,

"ප්‍රේමියෙනි, අල්වා ගනු මැන
වැරෙන්, වැරෙන් මගෙ අත"
වසුරු පාවඩ මතින් පියවර,

සොඳුර අර බලනු
මඩ පැහැති දියවර,

විස වැකුණු හුළඟින්
ළය පිරී පිපිරෙන'තර,
බේරේ වැව පිස හමා යයි
කොන්ක්‍රිට් බිල්ඩිමක ප්‍රාණය,

කාබන් රැස් වළල්ලක් මැද,
කහ ඉර මියැදුණේ නම්
අදක, ඊයෙක,

දැදුරු වූ ඕසෝන් වියන යට හිඳ,
සියක් දහසක් දෑස් මග හැර,
විඩාපත් ඔබේ නළල් තල මත
ධූලි සූඳැති හාද්දක‍ටය අවසර...


~ පොලියුටඩ් රයිටර් ~

Monday, August 7, 2017

කප්පම්කාරි



ඔබ බඳ වටා එති
ම'වමත මත,
ආදරය යහමින් ඇනූ
බත් ගුලි රැඳි
පිඟානක්,

ම'ළයට පිටදී
දෙතොල
තද කරගෙන,
මග හරී නුඹ,
කවන කවනා
එක් කටත්,

හාදුවක් නළලත
අැතිරීමකින්
ඉක්බිතිවය,
කැවිය යුත්ත‍ේ
යළි බත් පිඩක්,

හැබෑවක්මය ඔබ
කල්යල් බල බලා හිඳ,
මහද මල් ‍රොනින් ගැවසූ,
කප්පම්කාරියක්

~ බ්‍රයිබ්ඩ් රයිටර් ~

Tuesday, August 1, 2017

ක්ලියෝපැට්‍රා

අහඹුවකින් හෝ ඇගෙන් ලද ආරාධනය නොලැබෙන්නට, මේ මොහොත වන විටදීත් මා, ඈගේ වාසස්ථානය කොහේදැයි සොයමින්, ලතැවෙවී හිඳින්නට තිබිණ. යම‍ෙකු අතින් සුපුරුදු පරිදි සිදුවන අවන්හල කෙළවරක මේසයක්, ඇගේ තෝරාගැන්ම සිදු නොවී එහි හරි මැද තැනක බොහෝ දෙනාගේ ඇස ගැටෙන මානයක හිස්ව තිබි, තනි අසුනක් තෝරා ගැන්ම වී තිබිණ. බොහෝ දුරට ඈ කෙරේ මා සිත පැවතියා වූ නිද්‍රාශීලී උනන්දුව හා කුහුල තව තවත් තීව්‍ර කරවීමට එයද හේතුවන්නට ඇත.

ගැහැණියකගේ එක් අඩැසි බැල්මක් කොයි තරම් නම් ප්‍රභල මායාමය නිමැවුමක්දැයිද, එය මධුවිතාන්ධකාරයක ගිලී තිබෙනා දෑසකින් ලද විට ඇති වන්නා වූ අතිශය සොඳුරු බව ජීවිතේ පළමු වරට මට ඒත්තු ගැන්වෙමින් තිබිණ.

පිට පිට මා දල්වාගත් තෙවන සිගරට්ටුව අවසානය කරා ළඟාවත්ම, ඈ හා තරමක් කුළුපග වී හිඳීමට හා ඇගෙන් සැලකිය යුතු අවධානයක් මා කෙරේ යොමුකර තබා ගැනීමට හැකිවීම පිලිබඳව මම යටි හිතින් ප්‍රීති වීමි.

ඉනික්බිති කිහිපවිටක්ම නොකඩවා අප එහි මුණ ගැසුණෙමු. ඒ සෑම දිනකම ඈ වෙරි මතින් මත්වී සිටියාය.

"මං....ම්ම්ම් කවි ලියනවා... පත්තරේට"

ඈ, මා කරන්නේ කුමක්දැයි ඇසුවිට දුන් පිළිතුරෙන් තිගැස්සී ගිය අතර, සැනින් මුව රැඳී වොඩ්කා උගුර, පිට ගිරියේ යෑමෙන් දැඩි අපහසුතාවයකට පත් වුවාය.

-----------------------------------------------------------------

ඉහිලිය නොහැකි තරමේ සීතලත්, යාරයකට දෙකකට නොවැඩි දුරක් නොපෙනෙන තරමටත් හාත්පස පැවතියා වූ මිහිදුම, දැඩි විය. තරමක් දුරට දිය සෙවල බැඳුනු කොන්ක්‍රීට් කුට්ටි ගල් ඇතිරූ, එ'මාවත අඳුරුය, ගුප්තය. ඈ වැනි යුවතියකට තනිව ජීවත් වීම පිණිස, කොහෙත්ම නොගැලපෙන ඉසව්වක්'යයි මුලින් කල අනුමානයට අනුව මට හැඟී ගියද, ඈ හා ලද කෙටි පිලිසඳරින් පසු ඉඳුරාම තේරුම් ගිය යමක් වී නම් ඒ, මේ පෙදෙස, නිවස්නය, ඈ හටම මිසක වෙන කාහටවත් උචිත නොවන බවය.

නොම්මර විසි තුන සඳහන් වූ දිරාපත් පුවරුව සහිත එ'නිවස තනි කළු ගලින් බැඳ නිමවා තිබිණ. වහලයට පැරැණි වලව් ආභාශයක් එක්වී තිබිණ. අපිරිසිදු වීදුරු වලින් සමන්විත ජලෙන් කවුළු බොහෝ කාලයකින් නොලද පිරිසිදු කිරීමක් ගැන සාක්ෂි දැරුවේය.

මිහිදුමෙන් තෙත බරිත වූ අඳුරු පැහැ පළල් පියගැට පෙළ තුනක් නැග, මා නිවසෙහි දොර ලඟට සේන්දු වීමි. ඝන අයිස් කුට්ටියක් තරම් සීතලව පැවති සීනුව හඬවන අතරතුර, පා පිස්නාව කෙළවරක ගලවා තිබු ඇගේ බූට් සපත්තු යුගල හඳුනාගන්නට මට හැකිවිය.

ඉකුත් දා රැයෙහි අවන්හලෙහි සිට කුලී රථයෙන් ඈ එන්නට ආ මොහොතේ පටන්, ඒ එන්නට ඇතැයි අනුමාන කල හැකි සියලුම ඉරියව්වන් මම, යටි සිතෙන් පරිකල්පනය කර ප්‍රතිනිර්මාණය කලෙමි. ඇයට සිදුවන්නට ඇතැයි අනුමාන කළ හැකි දරුණු ගණයේ අකරතැබ්බයන්ද සිහියට නැගෙත්ම මාගේ ඉවසීමේ සීමාවන්හි යම්කිසි වෙනසක් සිදුවන බව වැටහිණ.

දෙකන් පෙති පසුපස ගිණි ගන්නාක් මෙන් දැනෙන්නට වුයෙන් මා ඉතා උවමනාවෙන් කෙළ පිඩක් ගිලිමි. පෙළන ලද අපහසුතාවයෙන් අත්මිදීමට එය ප්‍රමාණවත් නොවිය.

අනවරතව කීපවතාවක් සීනුව නාද කළද ඇගෙන් කිසි ප්‍රතිචාරයක් නොවීම හේතුකොටගෙන, ඒ මොහොත වන විටත් මසිත පැවති අනිසි නොසන්සුන්කම දෙගුණ තෙගුණවන්නට විය.

"ක..වුද.......!" සැලකිය යුතු උත්සාහකිරීම් කිහිපයකින් ඉක්බිති, නිදිබර, මත්බර, විඩාබර බිඳුණු කටහඬකි, නියතවම මම හඳුනා ගතිමි, ඒ ඈය, ඈගේ කටහඬය.

"ම්..ම් මේ මම.. විශාක, අපි ක්ලියෝපැට්රා එකේ කිහිප දවසක් මීට් වුනේ"

මිනිත්තු තුන්කාලක පමණ නිහඬතාවයකි. එය ජීවිතේ ගෙවන ලද අසීරුතම ඉසිඹුවන් අතරින් එකක් වුයේ මන්දැයි මාගෙන්ම ප්‍රශ්න කරගත් අතර, පිළිතුරක් නොලද්දෙන් මා ගැනම ඇතිවූ උපහාසය මිශ්‍ර සෘණාත්මක හැඟීමකින් පීඩාවට පත්වීමි.

මොහොතකින්, තරමක් දුරට මලකඩ කා තිබුණු දොර අගුල "ක්රස්" ගා හඬක් දී දොර පළුවක් විවිර විය.
නිදිගැට හරිමින්, නිදි ඇඳුමින් සැරසුන යුවතියක් ද්වාරය අභියසින් මා අපේක්ෂා කළද, ඒ කිසිවක් එපරිදි සිදු නොවිණ. කඩා හැලෙනා දිගු සුදු සායකිනුත්, දෙඅත් වැලමිට තෙක් දිගට මැසූ සරල බ්ලව්සයකිනුත් ඈ සැරසී සිටියාය. ඈගේ කොණ්ඩය හිස මුදුන් කොට ගුලියක් සේ බැඳ තිබිණ.

සිහින් මන්දස්මිතයක් මුව රඳවා ඇතුළට එන්නැයි ඈ හිසින් සන්කොට කළා වූ ඉඟිය, මා තේරුම් ගත් බැවින් මේ'යයි පැහැදිලිව වටහා ගැනීමට අපහසු සුවඳක් ඔස්සේ මා ඈගේ පසුපසින් වැටිනි.

"සමාවෙන්න විශාක" "ගොඩක් වෙලාද ඇවිත්.?" ඈ මගේ දෙනෙත දෙස එක එල්ලේ බලා කීවාය.

ඉකුත් රාත්‍රීන්හිදී අවන්හලේදී ඈ වචන උච්චාරණය කළ හුරුවත් හා මේ මොහොතත් අතර පරතරය මා සියුම් නුහුරක, ආගන්තුකත්වයක පතුලක ගිල්වා තබන්නට සමත් විය.

"මම වෙන කල්පනාවක හිටියේ.." ඈ පැවසුවාය.... "අපි මෙතනම වාඩි වෙනවද, එහෙමත් නැත්තම් එතන ඇතුලටම ගිහින් කතා කරමුද ?"

"ම්ම් මම හිතන්නේ අපි ඇතුළට යමු." මම වචන ගැට ගසාගතිමි.

"මං ගොඩක් නොයිවසිල්ලෙන් ඉන්නේ එතැන දැක ගන්න"

පසුතැවිල්ලක හා මලානික ස්වරුපයක් ගත් දෙතොල මත නැගී ආ සිනහව ඈ යටපත් කරගනු මා දුටුයෙන්, ඈ මගෙන් දෑස් සඟවා කතා කරන්නට පටන් ගත්තාය.

නිවස ඇතුලත වූ පටු කොරිඩෝවක් ඔස්සේ සුපුරුදු පරිදි මා ඈගේ සුවඳ පසුපසින් ඇදුනෙමි. පටු කොරිඩෝව කෙලවර වම් පස දෙසට එල් අකුරක හැඩයක් ගත් තැන, බිම් දොරකි.

ඈ තරමක් පහත් වී ලෑලි තට්ටුව ඔසවා ආධාරකයක් මත රඳවා, එතැනින් පහලට විහිද ගිය පියගැට පෙළ ඔස්සේ පහළට ගිය අතර මා ඈ අනුගමනය කළෙමි.

නහය හාරන පුස් කුයිලත්, අඳුර සමග සටන් කිරීමෙන්ම හෙම්බත්ව ගිය මලානික විදුලි පහන් එළියත් මැද, මා කුටිය කෙලවර තිබී ලියන මේසය හඳුනා ගතිමි.

"මේ මෙතන, එයා කවි ලියපු තැන, මේ රාක්කෙ සම්පුර්ණයෙන් තිබුණේ එයා අවුරුදු ගානක් ලියල ලියල එකතු කරපු කවි." ඇගේ හඬ අතිශය දුර්වලය.

"දහස් ගාණක් තිබුණා"

මම පිළිතුරු පිණිස කිසිවක් නොකියා කාමරය වටා අවශේෂ බැල්මක් හෙලිමි.

"මේ මොකක්ද...?" ෂොපින් කවරයක බහාලු යමක් ඇස ගැටුණෙන් මම විමසීමි.

"අළු......කඩදාසි අළු.."

"අළු...?" මම නැවතත් බර කොට පැවසුවෙමි.

"ඔව් අළු, එදා මම පුච්චපු, එයාගේ කවි ලියපු කොළවල අළු"

"අපරාධයක්.." මම බලාපොරොත්තු සුන් වූ හඬින් තෙපලීමි.

"නෑ" ඈ නොරිස්සුම් හැඟීමෙන් කීවාය.

"එයා ලියපු කිසි දෙයක් ඉතිරි නැද්ද...."

"නෑ කිසි දෙයක් නෑ... ඒ ඔක්කොම තමයි මේ කවරේ"

"ඔයා ඇයි එහෙම කළේ..?"

"මං කවියන්ට වෛර කරනවා, ජාති ජාතිත් වෛර කරනවා"

ඈ කෙරෙන් පෙර නොවූ වියරුවක සේයාවක් දිස්වන්නට විය. එතනින් වහා පිටවීමේ දැඩි අවශ්‍යතාවයකින් මා පසුවූ අතර ඒ වන විටත් මා ඉතා ප්‍රමාදය.


~ ට්‍රැප්ඩ් රයිටර් ~

Wednesday, July 19, 2017

තවම සුදානම් නැත



යෞවනියනි, මම,
තවම සුදානම් නැත
"
ප්‍රේමයකට..."

එහෙයින්
අනතුරු හඟවමි,
ඔබ සක්මනෙහි
යෙදෙනා වූ,
මෙ'ඇතුළු හද
පර්යන්තයෙහි,
තවම නොනිවී
දැල්වෙන,
'ගිණී දළු රැස්
ඉතා බිහිසුණුය...

ළං වෙන වරක් පාසා,
ඔබට වේදනාවන්
උරුම විය හැකිය..!

ඉතිහාසයෙන්
දායාද ලද,
ඒ මහා දුක්
ගොහොරෙහි,
කර වටක් ඔබ
ගීලී යා හැකිය..

ප්‍රේමියෙනි, මම
එනයින්,
පුන පුනා පවසමි,
තවම සුදානම්
නොවන වග,
'සිත "ප්‍රේමයකට..."

~ නොට් ප්‍රිපෙයාර්ඩ් රයිටර් ~